Tamil kaathalan ....

'ஒரு மனிதனின் கதை' சிவசங்கரி

2011-09-11T02:59:00.000-07:00

நேற்று காலை வானொலி ஒன்றில் சிவசங்கரி அவர்கள் அனுபவங்களை பகிர்ந்து கொண்டார்,
எழுத்தாளர் சிவசங்கரியை நினைத்தவுடனே பலரது நினைவுக்கு வருவது அவரது 'ஒரு மனிதனின் கதை' நாவல் தான். கதையின் நாயகன் தியாகுவும், நாயகி கங்காவும் மறக்கமுடியாத பாத்திரப்படைப்புகள். குடிப்பழக்கம் ஒரு மனிதனை எந்த அளவுக்கு சீர்குலைக்கும் என்பதை அத்தியாயத்திற்கு அத்தியாயம் மனத்தில் தைக்கிறமாதிரி அழகாகச் சொல்லியிருப்பார் சிவசங்கரி. 'ஒரு மனிதனின் கதை'யைப் படித்து விட்டுப்போதைப் பழக்கத்திலிருந்து விலகியோடிப் போனவர்கள் நிறையப் பேர். இதுதான் சிவசங்கரியின் எழுத்துக்குக் கிடைத்த வெற்றி.

இந்தக்கதை பிரசுரமான 'ஆனந்தவிகடன்' கூட இந்தக் கதை வெளிவந்த நேரத்து, தனது பத்திரிக்கைக்கான கொள்கை முடிவொன்றை எடுத்தது; இனி மது, சிகரெட் விளம்பரங்களை ஏற்பதில்லையென்று. 'ஒரு மனிதனின் கதை' பிரசுரமாகி ஆண்டுகள் பலவாகியும் 'ஆனந்தவிக்டன்' பத்திரிகை பல வருடங்களுக்கு முன்பு தான் எடுத்த முடிவில் வழுவாமல் இன்றும் அந்தக் கொள்கையைக் கடைபிடித்து வருகிறது என்பது பத்திரிகை உலகில் அரிதாகப் பார்க்கக்கூடிய ஒரு விஷயம். இதில் ஒரு சுவையான செய்தி என்னவென்றால், "ஆல்கஹாலிக்ஸ் அனானிமஸ்" சங்கத்தின் விளம்பரம்
ஒன்றை 'இந்து' பத்திரிகையில் படித்ததின் பின்னால் தான், 'ஒரு மனிதனின் கதை' உள்ளத்தில் உருவானதாக சிவசங்கரி ஒரு பேட்டியில் குறிப்பிட்டிருக்கிறார்.

கருணைக்கொலை, மலையின் அடுத்த பக்கம், இனி, மூன்று தலைமுறை நிகழ்ச்சிகளைச் சொல்லும் 'பாலங்கள்', நான்நானாக, தவம், நப்பாசை,அவள், அப்பா என்று குறிப்பிட்டுச் சொல்லக் கூடிய புதினங்களைப் படைத்துள்ளார் சிவசங்கரி. அடுக்களைகளிலும், குடும்ப உறவுகளிலும் புதைந்து போன பெண்களின் மெலிதான உணர்வுகளை மீட்டெடுத்து, தனது புதினங்களில் ஆவேசமாகச் சொன்ன சிலருள், பெருமைக்குரியவர் சிவசங்கரி இவரது படைப்பான 'ஒரு சிங்கம் முயலாகிறது'--'அவன் -அவள்-அது' என்ற திரைப்படமானது. பாலசந்தரின் இயக்கத்தில் வெளிவந்த '47 நாட்கள்' திரைப்படம், சிவசங்கரியின் மறக்கமுடியாத கதை தான். சமூகத்தின் சில கோணலான நடவடிக்கைகளால், நேரடியாகத் தாக்குறும் பெண்குலத்தின் வேதனையை மிக அழகாக படம் பிடித்துக்காட்டும் வேகம சிவசங்கரியின் எழுத்துக்களில் உண்டு.

'திரிவேணி சங்கமம்' அனுராதாவும், 'ஒரு சிங்கம் முயலாகிறது' லாவண்யாவும், 'நெருஞ்சிமுள்' பூமாவும், 'கருணைக்கொலை' ஜனனியும், 'மெள்ள மெள்ள'அகிலாவும், 'கப்பல் பறவை' சுஜாவும் அந்தந்த நாவலை நினைக்கையிலேயே தங்கள் தங்கள் தனித்தன்மையுடன் நினைவில் நிற்கிறார்கள்.

முப்பதுக்கு மேற்பட்ட நாவல்களையும், ஏகப்பட்ட சிறுகதைகளையும் எழுதியுள்ள சிவசங்கரி, இலக்கிய ஆர்வலர்கள் பாரதி-லட்சுமணன் அமைப்பான 'இலக்கிய சிந்தனை' பரிசு பெற்றவர். அவிஸ்திகா (Awsthitha) என்னும் கலைக்கான விருது பெற்றவர். 'ஒரு மனிதனின் கதை' தொலைக்காட்சித் தொடராகவும் ஒளிபரப்பப்பட்டிருக்கிறது.

'இளமையில் எழுத வேண்டும் என்கிற எண்ணமோ, தான் ஒரு எழுத்தாளராக ஆவோம் என்கிற கற்பனையோ மனதில் கிஞ்சித்தும் எனக்கு இருந்ததில்லை'என்று சிவசங்கரி சொன்னதாக எங்கோ படித்தது நினைவுக்கு வருகிறது.

படைப்பிலக்கியத்தில் எந்தப் பயிற்சியும் பெறாத இவர் எழுதிக் குவித்தவைதான் ஐம்பதுக்கும் மேற்பட்டப் புதினங்கள்; அத்தனையும் வார, மாத இதழ்களின் பகாசுரப்பசிக்குத் தீனிபோடுபவையாக இருந்தாலும் இவர் உள்ளத்தில் பதிந்த சில பரிதாப உணர்வுகளும், ஜீவகாருண்ய சிந்தனையும், போதைவஸ்துகள் மனிதகுலத்தை சீரழித்து வேட்டையாடும் அவலமும், அதிலிருந்து அதை மீட்க வேண்டிய அவசியமும், பெண்ணினம் ஏமாளிகளாகப் பட்டிருக்கும் சூதை உரத்தகுரலில் பிரகடனம் பண்ணும் வேகமும் இவர் எழுத்துக்களில் இயல்பாகப் படிந்துள்ள பாங்கை மறுக்கமுடியாது.

இந்த உணர்வுகள் தாம் இவரது பிற்கால எழுத்துக்களைத் தீர்மானித்திருக்கின்றன. இந்த இடத்தில் தான், கதைகளைத் தவிர்த்து கருத்துப் பிரசாரத்தைப் பலமாகச் செய்தலும், சமுதாய விழிப்புணர்வைத் தூண்டிவிடும் கட்டுரைகளை எழுதுதலும், ஊனமுற்றோர், முதியோர், மனவளர்ச்சி குன்றியோர் ஆகியோரை ஊக்குவிக்கும் செயலையும் இவரிடம் பார்க்க முடிகிறது. வெறும் கதைகளை மட்டும் எழுதுவதோடு என் வேலை முடிந்தது என்று கடையைக் கட்டாமல்,மிகுந்த பொறுப்புணர்வுடன் நேரடியாகக்களத்தில் இவர் இறங்கியதையும் பாராட்டத்தான் வேண்டும். பாரதப் பிரதமர்கள் இந்திராகாந்தி, ராஜிவ்காந்தி,அன்னை தெரஸா அகியோரைப் பேட்டி கண்டு இவர் எழுதிய தொடர்கட்டுரைகள் அடிக்கோடிட்டுச் சொல்லவேண்டிய அளவிற்கு அற்புதமானவை.

எம்.ஏ.சி. அறக்கட்டளை நிறுவனப் பரிசைப்பெற்ற இவரது 'சின்ன நூற்கண்டா நம்மை சிறைப்படுத்துவது?' தற்சாற்பு கட்டுரைத் தொடரையும், "அக்னி" (Awakened Groups for National Integration) அமைப்பை இவர் நிறுவியதையும் குறிப்பிட்டுச் சொல்ல வேண்டும். தேசிய ஒருமைப்பாட்டுச் சிந்தனையை வளப்படுத்தும் செயலாய், அந்த முயற்சிக்கு முன்னோடியாய் பல்வேறு இந்திய மாநிலங்களுக்கு பயணம் மேற்கொண்டு, ஆகச்சிறந்த இலக்கிய படைப்பாளிகளைச் சந்தித்து, அவர்களது சமூக, இலக்கிய கருத்துக்களைப் பதிவுசெய்து "இலக்கியம் மூலம் இந்திய இணைப்பு" என்ற அற்புதமான நூலை பல்வேறு நடைமுறை சிரமங்களுக்கிடையே எழுதி ஆவணமாக்கிய சிவசங்கரியை எவ்வளவு பாராட்டினாலும் தகும்.

விவேக சிந்தாமணி

2011-08-17T04:00:00.001-07:00

ஆபத்துக்கு உதவாப் பிள்ளை அரும்பசிக்கு உதவா அன்னம்
தாபத்தைத் தீராத் தண்ணீர் தரித்திரம் அறியாப் பெண்டிர்
கோபத்தை அடக்கா வேந்தன் குருமொழி கொள்ளாச் சீடன்
பாபத்தைத் தீராத் தீர்த்தம் பயனில்லை ஏழும்தானே.

**

தாங்கொணா வறுமை வந்தால் சபைதனில் செல்ல நாணும்
வேங்கை போல் வீரம் குன்றும் விருந்தினர் காண நாணும்
பூங்கொடி மனையாட்கு அஞ்சும் புல்லருக்கு இணங்கச் செய்யும்
ஓங்கிய அறிவு குன்றும் உலகெலாம் பழிக்கும் தானே

**

அரவினை ஆட்டுவாரும் அரும் களிறு ஊட்டுவாரும்
இரவினில் தனிப்போவாரும் ஏரிநீர் நீந்துவாரும்
விரைசெறி குழலியான வேசையை விரும்புவாரும்
அரசனைப் பகைத்திட்டாரும் ஆருயிர் இழப்பார் தாமே.

பாரதியார் பாடல்

2011-06-27T05:03:00.001-07:00

நெஞ்சில் உரமுமின்றி நேர்மைத் திறமு மின்றி,
வஞ்சனை சொல்வா ரடீ! - கிளியே!
வாய்ச் சொல்லில் வீரரடி.

கூட்டத்தில் கூடிநின்று கூவிப் பிதற்ற லன்றி,
நாட்டத்தில் கொள்ளா ரடீ! - கிளியே!
நாளில் மறப்பா ரடீ

சொந்த அரசும்புவிச் சுகங்களும் மாண்பு களும்
அந்தகர்க் குண்டாகு மோ? - கிளியே!
அகலிகளுக் கின்ப முண்டோ ?

கண்கள் இரண்டிருந்தும் காணுந் திறமை யற்ற
பெண்களின் கூட்டமடீ! - கிளியே!
பேசிப் பயனென் னடீ

யந்திர சாலை யென்பார் எங்கள் துணிகளென்பார்,
மந்திரத் தாலே யெங்கும் - கிளியே!
மாங்கனி வீழ்வ துண்டோ !

உப்பென்றும் சீனி என்றும் உள்நாட்டுச் சேலை என்றும்
செப்பித் திரிவா ரடீ! - கிளியே!
செய்வ தறியா ரடீ!

தேவியர் மானம் என்றும் தெய்வத்தின் பக்தி என்றும்
நாவினாற் சொல்வ தல்லால் - கிளியே!
நம்புத லற்றா ரடீ!

மாதரைக் கற்பழித்து வன்கண்மை பிறர் செய்யப்
பேதைகள் போலு யிரைக் - கிளியே
பேணி யிருந்தா ரடீ!

தேவி கோயிலிற் சென்று தீமை பிறர்கள் செய்ய
ஆவி பெரிதென் றெண்ணிக் - கிளியே
அஞ்சிக் கிடந்தா ரடீ!

அச்சமும் பேடி மையும் அடிமைச் சிறு மதியும்
உச்சத்திற் கொண்டா ரடீஸ்ரீ - கிளியே
ஊமைச் சனங்க ளடீ!

ஊக்கமும் உள்வலியும் உண்மையிற் பற்று மில்லா
மாக்களுக் கோர் கணமும் - கிளியே
வாழத் தகுதி யுண்டோ ?

மானம் சிறிதென் றெண்ணி வாழ்வு பெரிதென் றெண்ணும்
ஈனர்க் குலகந் தனில் - கிளியே!
இருக்க நிலைமை யுண்டோ ?

சிந்தையிற் கள்விரும்பிச் சிவசிவ வென்பது போல்
வந்தே மாதர மென்பார்! - கிளியே!
மனத்தி லதனைக் கொள்ளார்

பழமை பழமை யென்று பாவனை பேச லன்றிப்
பழமை இருந்த நிலை! - கிளியே!
பாமர ரேதறி வார்!

நாட்டில் அவமதிப்பும் நாணின்றி இழி செல்வத்
தேட்டில் விருப்புங் கொண்டே! - கிளியே!
சிறுமை யடைவா ரடீ!

சொந்த சகோ தரர்கள் துன்பத்திற் சாதல் கண்டும்
சிந்தை இரங்கா ரடீ! - கிளியே!
செம்மை மறந்தா ரடீ!

பஞ்சத்தும் நோய்க ளிலும் பாரதர் புழுக்கள் போல்
துஞ்சத்தும் கண்ணாற் கண்டும் - கிளியே!
சோம்பிக் கிடப்பா ரடீ!

தாயைக் கொல்லும் பஞ்சத்தைத் தடுக்க முயற்சி யுறார்
வாயைத் திறந்து சும்மா - கிளியே!
வந்தே மாதர மென்பார்!
-- பாரதியார்

Anbudan
sakthi

உறவுகள் சௌகரியமான பொய்கள்

2010-11-05T13:04:00.000-07:00

உறவுகள் சௌகரியமான பொய்கள்".

உறவுகளைப்பற்றிய சந்தேகங்கள் எல்லாருக்கும் இருந்தாலும் யாரும் அவற்றை ஆய முற்படுவதில்லை- அச்சத்தினால். “உரித்துப்பார்த்தால் வெங்காயத்தில் ஒன்றும் இருக்காது- கண்ணதாசன்”.

நாம் இருப்பதைத் தக்க வைத்துக்கொண்டே அடுத்ததைத் தேடுவதற்கு முயல்வோம். இது மூதாதைக்கு முன்னவரான குரங்கிலிருந்து கற்று வந்த பாடம். ஒரு கிளையை கெட்டியாகப் பற்றிய பின்னரே அடுத்த கிளையை பிடிக்க முயல வேண்டும், அந்தரத்தில் ஆடுவது ஆபத்து- இவை குரங்குகளுக்கு மட்டுமல்ல, நமக்கும் உள்ளிருக்கும் சிந்தனை. இது ஒரு பாதுகாப்பான சிந்தனை தான்.

உற்றுப்பார்த்தால் பாதுகாப்பு என நினைப்பதை, உரித்துப்பார்த்தால் எல்லாமே சுயநலன் பேணி மட்டுமே என்று தெரியவரும். சுயநலம்தான் சுகம். சுயநலம் பேணுவதே பாதுகாப்பு. ஆனாலும் ஏன் சுயநலனை சுயநலத்துடன் செயல்படுபவர்கள் கூட அங்கீகரிப்பதில்லை? சுயநலம் என்பதே ஒரு கெட்ட வார்த்தை என்று நமக்குச் சொல்லிக்கொடுக்கப்பட்டு விட்டதால். சுயநலமில்லாத உறவுகள் உண்டா?

பொதுநலனுக்காகப் பாடுபடும்போதும், உள்ளே அந்தச் ‘சுயத்திற்கு’ ஒரு நிறைவும் நிம்மதியும் சிலநேரங்களில் திமிரும் வருகிறதே, அது இல்லாமல் எந்தச் செயலும் சாத்தியமில்லை. மூச்சு விடுவது கூட ஒரு சுயநலம் தான். முரண்பட்டு நிற்பதும் சுயநலம்தான். சுயநலமில்லாமல் எதுவுமே இல்லை எனும்போது, உறவுகளில் சுயநலம் சரியா?

சில உறவுகள் அமைகின்றன, பல உறவுகளை நாம் அமைத்துக்கொள்கிறோம். அன்புக்காக, அலுவலுக்காக, ஆசைக்காக என்று நாம் உருவாக்கிக்கொள்ளும் அத்தனையும் நம் அவசியத்திற்காக. அன்பும் அலுவலும் ஆசைகளின் நிறைவேறுதலும் வாழ்வின் அவசியங்கள்.

என் வாழ்வில் வந்து போன உறவுகள் ஏராளம். வந்ததை நான் வரவேற்றதும் விரட்டியதும் என் சௌகரியத்திற்காகவே. பிடித்தவை அந்த நேரத்து சௌகரியம், பிடிக்காதவையும் அந்த நேரத்து அசௌகரியம்தான். சௌகரியத்திற்கான உறவுகள் பொய்யாக அமையும் போது தான் ஆத்திரம், அழுகை, அடுத்து என்ன செய்வது என்ற திகைப்பு. அனுமதித்ததை விரட்டலாம், அமைத்துக்கொண்டதிலிருந்து விலகிவிடலாம், ஆனால் அமைந்தவற்றை என்ன செய்வது? பிறப்புடன் பிணைந்தவற்றை என்ன செய்யலாம்?

அவசியமற்ற அனைத்துமே அகற்றப்பட வேண்டியவைதான். சில நேரங்களில் காலில் இருக்கும் கட்டியை அகற்றுவது அவசியம், சில நேரங்களில் காலையே வெட்டி எடுப்பதும் அவசியம். உயிர் அவசியம் என்றால் உறுப்புகள் அவ்வளவு முக்கியமாகாது. முழுதின் சிலதை அழித்துவிட்டால் முழுது முழுதாகவே இருக்காது என்ற பயத்தினால்தான் நாம் சகிப்புத்தன்மையை ஒரு பெரிய உயரிய பின்பாகப் போற்றுகிறோம். சகிப்புத்தன்மை என்பது ஒரு வித பயம்தான். சகித்துக்கொள்ளாவிட்டால் இழப்பு நமக்கும்தானே எனும் பயம். எதை எவ்வளவு சகித்துக்கொள்வது என்பதே உறவுகளின் சௌகரியமான பொய்மை.

சகித்துக்கொள்வது சம்மதமாகாது, அனுமதித்தல் அங்கீகாரம் ஆகாது. ஆனாலும் இவற்றையே நாம் அனிச்சையாகச் செய்கிறோம்- நமக்குச் சௌகரியமான விதங்களில் காரணம் சொல்லிக்கொண்டு.

காதலிலும் இது உண்டு. அவளது நலனுக்காக அவளை நான் காதலிக்கிறேன் என்று எவனும் சொல்ல முடியாது, எனக்கு முக்கியம் என்பதற்காகவே அவள் பின் அலைகிறேன் என்பதே அவனவன் சொல்லக்கூடிய நிஜம். மும்தாஜ் செத்தவுடன் சாகாமல் ஷாஜஹான் தாஜ்மஹால் கட்டியதும் இப்படித்தான். சௌகரியமானவையே உறவுகளின் பிம்பங்கள்.

தியாகம் என்பது ஒரு வித ஏமாற்றுதான். தியாகம் செய்வதே அந்த காரியத்திற்கான பெருமைக்குத்தான். பெருமை வெளியே கிடைக்கும் கைதட்டலும் கழுத்துமாலையும் மட்டுமல்ல- அது உள்ளே ஏற்படுத்தும் சுகத்திமிர்.

உறவுகளைப் பற்றி இப்போது சுயநலத்தோடுதான் சிந்திக்கிறேன். வெட்ட வேண்டியவை இன்னும் ஏன் விடுபட்டிருக்கின்றன என்று சிந்திப்பதால் எழுதுகிறேன். விட்டுவைத்ததும் என் சௌகரியத்திற்காகவோ என்று வருத்தப்படுகிறேன்.
அன்போ மரியாதையோ இல்லாமல் எந்த உறவும் இருக்க முடியாது என்று தெரிகிறது. சில உறவுகளில் குறைந்தபட்சமாய் நன்றியை மனம் எதிர்பார்க்கின்றது. நன்றியும் ஒரு மரியாதையின் வெளிப்பாடுதானே.

என்னுடனாவது என் உறவு முழுமையான உண்மையோடு இருக்கிறதா என்பதே வாழ்வு நேர்மையாக இருக்கிறதா என்பதற்கான பதில். பயனுள்ளதா என்பதை விடவும் சுயநெறிக்கு ஏற்றதா என்பதே உறவின் சீர்மை, உள்ளத்தின் நேர்மை.
எனக்கு நான் நன்றியுடையவனாயிருப்பதே சாத்தியம். இது சுயநெறியா சௌகரியமா என்பது வழக்கம் போல பார்க்கப்படக்கூடாத நிஜம்.

சுயநெறி என்பதே சௌகரிய அலைச்சல் என்பதற்கு வேறு பெயர் உண்டு.

டேய் காதலா

2010-03-30T01:25:00.000-07:00

உன் காதுக்கும் இதழுக்கும்
இடையே பாலமாய் அலைபேசி,
யாரோ ஒரு சக்களத்திதான்
மறுமுனையில் சிரித்து,
கொஞ்சி,
பேசிக்கொண்டிருக்கிறாள்
கோவம்தான் - ஆனால்
நீ கொஞ்சுவதை
நான் எப்போதுதான் பார்ப்பதாம்
நீ என்னைக்
கொஞ்சும் போதுதான்
என் கண்கள்
திறக்கவே மாட்டேன் என்று
அடம்பிடித்து
தொலைக்கிறதே.
.....................................................
உன் தீவிரவாதப்பார்வையால்
பார்த்தும் கொல்கிறாய்,
வேண்டாமென்றாலும்
அஹிம்சாவாதியைப்போல்
பார்க்காமலேயும் கொல்கிறாய்
இரண்டுமல்லாமல்
மூன்றாவதுக்கு
எங்கே போவேன்?
...................................................
காதலிக்கும்போது
மனைவியாகச்சொன்னாய்,
மனைவியான போது
காதலியாகச் சொன்னாய்,
போடா லூசு,
உனக்கு ஒரே மாதிரியான புத்தி இல்லையா?

என் கணவர் - திருமதி. செல்லம்மாள் பாரதி

2010-01-07T01:39:00.001-08:00

என் கணவர் - திருமதி. செல்லம்மாள் பாரதி

(1951ஆம் ஆண்டு திருச்சி வானொலியில் "என் கணவர்" என்ற தலைப்பில் திருமதி செல்லம்மாள் பாரதி ஆற்றிய உரை.)

வறுமை, கவிஞனின் தனி உடைமை. கவிஞனுக்கு இந்த மண்ணுலகில் இன்பம் அளிப்பது கவிதை; ஆனால் வயிற்றுக்குணவு தேடி வாழும் வகையை அவன் மனைவிதான் கண்டுபிடிக்க வேண்டி வருகிறது. காதல் ராணியாக மனைவியைப் போற்றும் கவிஞன் அவளுக்குச் சாதமும் போடவேண்டும் என்ற நினைவேயின்றிக் காலம் கழித்தானேயானால், என்ன செய்ய முடியும்?.

ஊருக்குப் பெருமை என் வாழ்வு. வையகத்தார் கொண்டாட வாழவேண்டும் என்ற என் கனவு ஓரளவு பலித்ததென்னவோ உண்மைதான். இன்று என் கணவரின் புகழ் விண்முட்டிச் செல்கிறது. இன்று மகாகவியின் மனைவியாகப் போற்றப்படும் நான் அன்று பைத்தியக்காரன் மனைவியென்று பலராலும் ஏசப்பட்டேன்... விநோதங்கள் என் வாழ்க்கையில் அதிகம்.

உலகத்தோடொட்டி வாழ வகை அறியாத கணவருடன் அமர வாழ்வு வாழ்ந்தேன் என்றால் உங்களுக்குச் சிரிப்பாகத்தான் இருக்கும். யாருக்கு மனைவியாக வாழ்ந்தாலும் வாய்க்கலாம். ஆனால் கவிஞன் மனைவியாயிருப்பது கஷ்டம்.

கவிஞர்கள் போக்கே ஒரு தனி. உண்பதிலும் உறங்குவதிலும் வட சாதாரண மனிதரைப்போல் அவர்கள் இருப்பதில்லை. கற்பனைச் சிறகு விரித்துக் கவதை வானில் வட்டமிடும் பறவை, பூலோகத்திலே இருண்ட வீட்டிலே மனைவிக்கும் மற்றவருக்கும் சம்பாத்தியம் செய்துபோட்டு, சாதாரண வாழ்க்கை வாழ முடியுமா?

வறுமை, கவிஞனின் தனி உடைமை. கவிஞனுக்கு இந்த மண்ணுலகில் இன்பம் அளிப்பது கவிதை ஆனால் வயிற்றுக்குணவு தேடி வாழும் வகையை அவன் மனைவிதான் கண்டுபிடிக்க வேண்டி வருகிறது. காதல் ராணியாக மனைவியைப் போற்றும் கவிஞன் அவளுக்குச் சாதமும் போடவேண்டும் என்ற நினைவேயின்றிக் காலம் கழித்தானேயானால், என்ன செய்ய முடியும்?

கவிஞன் விசித்திரமான தன்மை நிறைந்தவன்; அவனுக்கு எதுவும் பெரிதில்லை. ஆனால் கவலை நிறைந்த வாழ்நாளைக் கழிக்க வேண்டும் என்று எந்தப் பெண்தான் நினைக்க முடியும்? சிறு வயதில் ஆசாபாசங்களும் அபிலாஷைகளும் ஒவ்வொரு பெண்ணின் மனத்திலும் நிறைந்திருப்பது இயற்கைதானே? சுகமாக வாழுவதற்கு சொர்க்கலோகம் சென்றால்தான் முடியும் என்ற நிலை கவிஞன் மனைவிக்கு ஏற்பட்டு விடுகிறது.

அந்த நாளிலிருந்த சத்திமுத்தப் புலவரின் மனைவியிலிருந்து இன்று என்வரை சுகவாழ்வு ஒரே விதமாகத்தான் அமைந்திருக்கிறது. ஏகாந்தத்தில் அமர்ந்துவிட்டால் முனிவரும்கூட அவரிடம் பிச்சைதான் வாங்கவேண்டும். ஆனால் மனைத் தலைவியாகிய நான் அவ்வாறு நிஷ்டையிலிருக்க முடியுமா?

கவிஞர்களில் பலதரப்பட்டவர்கள் இருக்கிறார்கள். கடவுளைப் பக்தி செய்யும் கவிஞன், காவியம் எழுதும் கவிஞன், இவர்களைப் புற உலகத் தொல்லைகளை சூழ இடமில்லை. எனது கணவரோ கற்பனைக் கவியாக மட்டுமல்லாமல் தேசியக் கவியாகவும் விளங்கியவர். அதனால் நான் மிகவும் கஷ்டப்பட்டேன்.

கவிதை வெள்ளைத்தை அணை போட்டுத் தடுத்தது அடக்கு முறை. குடும்பமே தொல்லைக்குள்ளாகியது. ஆனால் நுங்கும் நுரையுமாகப் பொங்கிவரும் புது வெள்ளம் போல அடக்குமுறையை உடைத்துக்கொணடு பாய்ந்து செல்லும் அவர் கவிதை.

காலையில் எழுந்ததும் கண்விழித்து, மேநிலை மேல், மேலைச்சுடர் வானை நோக்கி வீற்றிருப்பார். ஸ்நானம் ஒவ்வொரு நாள் ஒவ்வொரு விதத்தில் அமையும். ஸூரிய ஸ்நானம்தான் அவருக்குப் பிடித்தமானது. வெளியிலே நின்று நிமிர்ந்து ஸூரியனைப் பார்ப்பதுதான் வெய்யற் குளியல். ஸூரியகிரணம் கண்களிலேயுள்ள மாசுகளை நீக்கும் என்பது அவர் அபிப்பிராயம். காலைக் காப்பி, தோசை பிரதானமாயிருக்க வேண்டும் அவருக்கு. தயிர், நெய், புது ஊறுகாய் இவைகளைத் தோசையின் மேல் பெய்து தின்பார்.

அவருக்குப் பிரியமான பொருளைச் சேகரித்துக் கொடுத்தால், அவரது நண்பர்களான காக்கையும் குருவியும் அதில் முக்கால் பாகத்தைப் புசித்து விடுவார்கள். எதை வேண்டுமானாலும் பொறுக்க முடியும்; ஆனால் கொடுத்த உணவைத் தாம் உண்ணாமல் பறவைகளுக்குப் போட்டுவிட்டு நிற்கும் அவருடைய தார்மிக உணர்ச்சியை மட்டும் என்னால் சகிக்கவே முடிந்ததில்லை.

சிஷ்யருக்குக் குறைவு இராது.செய்திகளுக்கும் குறைச்சல் இல்லை. கானாமுதமோ காதின் வழியே புகுந்து உடல் எங்கும் நிறைந்துவிடும். களிப்பை மட்டும் பூரணமாக அனுபவிக்க முடியாமல் உள்ளிருந்து ஒன்று வாட்டும். அதுதான் கவலை!

இச்சகம் பேசி வாழும் உலகத்தில் எப்பொழுதும் மெய்யே பேச வேண்டும் என்பது அவரது கட்டளை. எக்காரணத்தைக் கொண்டும் பொய் பேசக் கூடாது. இது எத்தனை சிரமமான காரியம் என்பது எல்லாருக்கும் தெரிந்த விஷயம்தான்.

புதுவை எனக்குச் சிறைச்சாலை ஆகியது. சிறைச்சாலை என்ன செய்யும்? ஞானிகளை அது ஒன்றும் செய்ய முடியாதுதான். எதையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் மனத்திண்மை அவர்களுக்கு உண்டு. ஆனால் என்னைப்போன்ற சாதாரணப் பெண்ணுக்கு, இல்லறத்தை நல்லறமாக்க வேண்டும் என்ற ஒரே விஷயத்தை லட்சியமாகக் கொண்ட ஒருத்திக்குச் சிறைச்சாலை நவநவமான துன்பங்களை அள்ளித்தான் கொடுத்தது.

புதுவையில்தான் புதுமைகள் அதிகம் தோன்றின. புது முயற்சிகள், புதிய நாகரிகம், புதுமைப் பெண் எழுச்சி, புதுக் கவிதை இவை தோன்றின. இத்தனை புதுமைகளும் எழுவதற்கு நான்தான் ஆராய்ச்சிப் பொருளாக அமைந்தேன். பெண்களுக்குச் சம அந்தஸ்து வழங்க வேண்டுமா வேண்டாமா என்று வெகுகாலம் ஆராய்ந்த பின்னரே, பெண் விடுதலை அவசியம் என்ற முடிவு கண்டு, நடைமுறையில் நடத்துவதற்குத் துடிதுடித்தார் என் கணவர். இந்த முடிவை அவர் காண்பதற்குள் நான் பட்ட பாடு சொல்லுந்தரமன்று.

புதுவையில் அரசியலில் கலந்துகொள்ள ஒரு வசதியும் இல்லாதிருந்த போதிலும், தமிழ் இலக்கியத் தொண்டு செய்ததனால் ஒருவாறு மன அமைதி பெற்றிருந்தார். நமது பொக்கிஷங்கள் என்று கருதத் தகும்படியான அவரது கவிதைகள் எல்லாம் அங்குதான் தோன்றின.

மனிதரை அமரராக்க வேண்டும் என்று தவித்த என் கணவர், எத்தனை இடையூறுகளுக்கும் எதிர்ப்புகளும் ஏற்பட்ட போதிலும், அவற்றையெல்லாம் மோதிமிதித்துவிட்டுத் தம் லட்சியத்தில் முன்னேறும் துணிவு கொண்டு செயலாற்றினார்.

மகாகவி நாட்டிற்காக, அதன் சுதந்திரத்திற்காக வாழ்ந்தார். தமிழ் பண்பாட்டில் சிறந்த அவர் ஈகை, அன்பு, சகிப்புத்தன்மை முதலான பண்புகளைக் கடைப்பிடித்து வாழ்ந்தது ஓர் அதிசயமன்று.

தூங்கிக் கிடந்த தமிழரை விழிப்புறுத்தியதும் அதிசயமன்று; ஆனால் இன்று அவரது பூத உடல் மறைந்த பின்பும் தமிழ் பேசும் ஒவ்வோர் உயிரினிடத்தும் அவர் கலந்து நிற்பதுதான் அதிசயம் என்று எனக்குத் தோன்றுகிறது. "விண்டுரைக்க மாட்டாத விந்தையடா!" என்று அவரது கவிதை மொழியில்தான் இந்த மகிழ்ச்சியைத் தெரிவிக்க வேண்டியிருக்கிறது.

பத்மா வியுகம்

2009-09-22T10:48:00.000-07:00

வாழ்வின் (காதலின்)
பத்மவிுககத்தில்
உள்ளே போக
கருவில் கற்றேன்,
சின்ன சின்ன
வெற்றிகள் போதை ஏற்றி
கௌராவர் (கயவள்)
மத்தியில் கொண்டுபோய் சேர்க்கும்..
அவள் கருமமே
என காரி உமிழ்ந்தும்
வெளிவரமுடியாமல்
அபிமன்யுவாய்
உ யி ரி இழ க் க க த் து இருக்கேன் .......

அன்புடன்
பொன். சிவதாஸன்

இன்னும் ஒரு வாழ்க்கை

2009-08-05T10:48:00.000-07:00

இன்னும் ஒரு வாழ்க்கை!

கனவை மெய்ப்பிக்க நான் கடவுள் இல்லை !
காதலை மெய்ப்ித்த கடவுளே இல்லை !
கண்கள் மெய்ப்பித்ாள் பொய்மை இல்லை !
கடந்து செல்பவனுக்கு ஏதும் பொய்ல்லை !

தத்துவங்கள் தவத்தின் மென்மை இல்லை
தெளிந்த அறிவில் தேடல்இல்லை!
தன்னிலை அறியாது தவமில்லை
சுயநிலை தெளிய விடுவதில்லை !

எல்லாம் தெரிஉம் போது ஏதும் இல்லை
எல்லாம் தெரிந்து விட்டால் ஏதுமில்லை
எல்லைக்குள் வாழ்வதில்லை வாழ்க்கை !
எல்லைய்ல்லாமல் வாழ்வதில் இல்லை வாழ்க்கை !

கல்லைஉம் மண்ணைும் கடவுள் என்போம் !
தாய்யைும் தங்கையைும் தொல்லை என்போம் !
நாய்யாும் பூனையைும் வீட்டில் வைப்போம் !
பேய்யென நம்பெற்றோரை ஓட்டி வைப்போம்.

முரண்பாடாய் வாழ்ந்து விட்டோம்
முழுமையை தவறவிட்டோ மென்
வருந்தி பயனில்லை
இனி வாழும் நாளையாவது
பயனுள்ளத்தாக்குவோம் !
மனிதனாய் பிறந்தட்கு
ஒரு அர்த்தம் இருக்கட்டும் !
மனிதனாய் வாழ்வோம் .
மனிதத்தோடு வாழ்வோம்
மனிதனாய் பிறந்தட்கு அர்த்தம் இருக்கட்டும் !

அன்புடன்;
பொன்.சிவதாஸன்

ஜோகன் ஸ்பாரின் தி ராபிஸ் கேட்

2009-02-07T04:07:00.000-08:00

ஜோகன் ஸ்பாரின் சித்திரநாவல்களில் மிக முக்கியமானது The Rabbi's Cat. . நான் இதுவரை வாசித்த சித்திரக்கதைகளில் இதை போல எள்ளலும் உயர் தத்துவ கருத்துக்களும் கவித்துவமும் நிரம்பிய நாவல் எதையும் வாசித்தது இல்லை. மிக அற்புதமான புத்தகம். ஒவ்வொரு பக்கத்தை புரட்டும் போது பீறிடும் சிரிப்பை அடக்க முடியாமல் தான் கடந்து போக வேண்டியதிருக்கும்

ஜோகன் ஸ்பாரின் சித்திரக்கதை ஒரு பூனையைப் பற்றியது. 1930 களில் அல்ஜீரியாவில் வாழும் யூத மதகுருவின் குடும்பத்தில் வசிக்கும் பூனையது. அந்த மதகுருவிற்கு ஜிலாபியா என்ற அழகான மகள் இருக்கிறாள்.

மனைவியை இழந்த மதகுரு மிகுந்த ஆசாரமானவர். மதநூல்களை படிப்பதிலும் புதிதாக விளக்கம் தருவதிலும் ஈடுபாடு கொண்டவர். யூத மரபை எந்த நிலையிலும் கைவிடாதவர்.

அவரது வீட்டில் இருந்த பூனை மதகுருவோடு சேர்ந்து பழகி தானும் ஒரு கடவுளுக்கு பயந்த விலங்காக நடந்து கொள்கிறது. தன்னால் பேச முடியாது என்ற போதும் தன்னால் கேட்க முடியும். உலகில் பல மதங்களை சேர்ந்தவர்கள் இப்படி தானே வாழ்கிறார்கள் என்று சொல்லும் பூனை புனிதக் கருத்துகளை எப்போதுமே காதை திறந்து வைத்து கேட்டு கொண்டிருப்பதே மேலானது. வாய் பேசத் துவங்கினால் தலை போய்விடும் என்று சொல்கிறது. அந்தப் பூனையை மதகுருவின் மகள் மிகவும் நேசிக்கிறாள். அவளுடன் பூனை நெருக்கமாக பழகுகிறது. அவள் தனக்கு மட்டுமே சொந்தமானவள் என்று பூனை கற்பனை செய்து கொள்கிறது.

அந்த மதகுருவின் வீட்டில் ஒரு பேசும்கிளி இருக்கிறது. அதை ஒரு நாள் பூனை அடித்து சாப்பிட்டுவிடுகிறது. அன்றிலிருந்து பூனைக்கு பேசும் சக்தி வந்துவிடுகிறது. ஆச்சரியம் அடைந்த மதகுரு தன்மகளிடம் நமது பூனை பேசுகிறது என்று வியப்போடு சொல்கிறார்.

மகள் உற்சாகமாகி என்ன பேசுகிறது என்று கேட்கிறாள் வருத்தத்துடன் மதகுரு அது வாயை திறந்தால் ஒரே பொய்யாகக் கொட்டுகிறது என்கிறார். உடனே பூனை அது பொய் என்று மறுத்து சொல்கிறது. மகளோ பொய் சொல்லத் தெரிவது எளிதானதில்லை என்று பூனையை கட்டிக் கொள்கிறாள். கொஞ்சுகிறாள். பெண்களுக்கு பொய்யின் மகத்துவம் புரியும் என்கிறது பூனை.

மதகுருவிடம் பூனை தான் ஒன்றும் கிளியை கொல்லவில்லை என்று அடுத்த பொய்யை சொல்கிறது. அவர் இப்படி துஷ்ட சிந்தனை கொண்ட பூனையை நல்வழிப்படுத்த வேண்டும் என்பதை தனது தலையான செயலாக முடிவு செய்கிறார்.

தன் மகளோடு பூனை சேர்ந்திருக்க அனுமதித்தால் அது அவளைக் கெடுத்துவிடும் என்று நம்பி மகளை விட்டு பிரிக்கிறார். தன்னோடு கூட வைத்து கொண்டு மத நூல்களைக் கற்றுத் தருகிறார். இந்த பகுதி தான் நாவலின் உச்சபட்ச வேடிக்கையானது.

பூனைக்கு அவர் யூதமரபை போதிக்க துவங்கும் போது பூனை அலுப்போடு சொல்கிறது. பூனைகளால் ஒரு போதும் யூதராக முடியாது. நான் வெறும்பூனையாகவே இருந்துவிட்டுப் போகிறேன்.

அதற்கு மதகுரு ஒரு யூதனின் வீட்டில் வளர்க்கபடும் பூனை யூதபூனையாகவே கருதப்படும் என்று சொல்லி நீதிநூலை கற்பிக்கிறார். உடனே பூனை ஆத்திரப்பட்டு கேட்கிறது.

அப்படியானல் மத சம்பிரதாயப்படி பூனைக்கும் ஆண் உறுப்பின் தோல் நீக்கும் சடங்கை செய்வீர்களா என்று கேட்கிறது. அவர் பூனைகளும் அதில் விலக்கு அளிக்கபடுகிறது என்று சொல்கிறார்.

பூனை யூத சம்பிரதாயங்களுக்கு நான் எதிரானவன் என்று முரண்டுபிடிக்கிறது. மதகுரு அதை விடுவதில்லை. இதற்கிடையில் பூனை ஜிலாபியாவை அடிக்கடி சந்தித்து அது வரை யூதமத நூலில் எதை எல்லாம் பெண்கள் அறிந்து கொள்ள கூடாது என்று விலக்கபட்டிருக்கிறதோ அதை எல்லாவற்றையும் பற்றி பேசுகிறது. அவளிடம் கேள்வி கேட்கிறது. முக்கியமான யூத நூல் விலக்கி வைத்திருந்த காதல் காமம் பற்றி அவளுடன் தொடர்ந்து பேசுகிறது. அவள் மனமாற்றம் கொள்ளக் ஆரம்பிக்கிறார்

மதகுரு தன் பூனையை தன்னால் முறைப்படுத்த முடியவில்லையே என்று மூத்த மதகுருவை அணுகுகிறார். அவரோ பூனைகள் மனிதர்களுடன் சேர்ந்தே வசித்தாலும் மனிதர்களை போல எதையும் எளிதாக நம்பிவிடுவதில்லை என்கிறார்

பூனை பலமொழிகளிலும் பேசுகிறது. கபாலா என்ற ரகசிய மார்க்கம் பற்றி ஆழமாக விவாதிக்கிறது. மதநூல்களை புரிந்து கொள்ளும் போது கேள்விகேட்க வேண்டும் என்று சண்டை போடுகிறது. இப்படியான சிந்திக்க தெரிந்த அந்த பூனையும் மதகுருவும் நாவல் முழுவதும் வாழ்க்கை குறித்த ஆதாரமான கேள்விகளை பகிர்ந்து கொள்கிறார்

ஒரு நாள் மதகுருவின் மகள் தான் ஒருவரை காதலிப்பதாக சொல்லி அறிமுகப்படுத்துகிறார். மதகுரு பூனை இருவருமே இதனால் சோகமடைகிறார்கள். வருத்தம் இருவரையும் ஒன்று சேர்கிறது. மகள் அந்த ஆளையே மணந்து பாரீஸ் நகரம் செல்கிறாள். தன் மகள் திருமணமாகி செல்லும் வீட்டிற்கு பூனையும் மதகுருவும் செல்கிறார்கள். அங்கே காணப்படும் பகட்டான பாவனைகளையும் அந்த வீட்டு மனிதர்கள் பூனையை விடவும் அதிகமாக பொய் சொல்வதையும் கண்டு கொள்கிறார்கள்.

இப்போது பூனையும் மதகுருவும் ஒருவரையொருவர் புரிந்து கொள்கிறார்கள். ஒருவர் மற்றவரை தனது மறைமுக ஆசான் போல கொள்கிறார்கள். இவர்களது தனிமையும் பயணமும் அக உலகமும் தான் இந்த கிராபிக் நாவல். இதன் தொடர்ச்சி இரண்டாம் பாகமாக வெளிவந்திருக்கிறது.

இதை வாசிக்கும் போது அடிக்கடி வைக்கம் முகமது பஷீரின் கதையான மாயப்பூனை நினைவிற்கு வந்தது. வேறுவேறு தேசங்களில் வேறு காலங்களில் வாழ்ந்த போதும் இருவரது மனதும் கொள்ளும் கற்பனையும் நெருக்கமாக இருப்பதாகவே தோன்றியது

பொய் சொல்ல தெரிந்த இந்த பூனை தன்னை அறிய துவங்குவதோடு உலகின் முரண்களையும், அபத்தங்களையும் கேள்விகேட்கிறது. விமர்சனம் செய்கிறது. பூனை தனது அடிப்படை உரிமையாக Freedom to lie என்று குறிப்பிடுகிறது.

இந்த பொய்கள் உலகிற்கு மிக தேவையானவை. இந்த புத்தகம் தந்த உற்சாகம் ஜோகன் ஸ்பாரின் மற்ற புத்தகங்களையும் தேடி வாசிக்க வேண்டும் என்று மனது அலைபாய்கிறது.

நான்...

2008-12-25T11:06:00.001-08:00

நான்...

மாடமாளிகை..கூட கோபுரங்களை பிரதிபலிப்பவன் இல்லை.

நான் எந்த மக்களில் இருந்து தோன்றினேனோ...அந்த மக்களைத் தான் பிரதிபலிக்கிறேன்...

உச்சத்திலும், உயரத்திலும் பறப்பதல்ல என் நோக்கம்..

சமூக இருட்டின் கடைக் கோடி விளிம்பில் இருந்து கிளம்பும் முனகலில் இருந்து துவங்குகிறது என் வாழ் நாளுக்கான சிந்தனை....

என்னை நீங்கள் எங்கும் சந்திக்கலாம்....

இந்நேரம்...

உங்கள் சாலைகளின் முடுக்குகளில்....உங்களின் ஏதேனும் ஒரு காரணத்திற்காக...
வியர்வை வடிய ,கழுத்து நரம்பு புடைக்க போராடும் தோழர்களுக்கு நடுவில் நானும் காணக் கிடைப்பேன்...

என்னால் கணிணி திரைக்கு முன்னால் மட்டும் கருத்தும்,கொள்கையும் பேச இயலாது.

வாருங்கள் கவிஞர்களே...வீதிக்கு போவோம் என அழைத்த அறிவுமதியின் தம்பி நான்...

வாழ்வின் தங்கச் சிறகுகளில்
உல்லாச உலகை சுற்றிப்பார்க்க
படைக்கப் பட்டவன் நானில்லை
என்பதை மீண்டும் மீண்டும்
எனக்குள் அழுந்திக் கூறிக் கொள்கிறேன்...

என் கூட்டம் பெரிது.

அழுக்கும்,வேர்வையும், சாதியும் ,சேரியும் என இழிக்குழிக்குள் சிக்கிக் கொண்டுள்ள என் கூட்டம் பெரிது...

திருவிழாவில் பழம் விற்றவளின் பேரன்...ஒரே தலைமுறைக்குள் கணிணியில் இணையம் இசைக்க முடிந்ததை
என்னால் அதிசயம் என ஆனந்தப் பட முடியாது....

நான் மட்டுமல்ல சமூகம்...

என்னால் உல்லாச உலகம் எனக்கே சொந்தம் என கீதம் இசைக்க முடியாது....

நானும் இவ்வுலகின் பிறரை போல வாழ முயல்கிறேன்...

ஆனால்.... என் கால் இடுக்கில் ஊர்கிறது எம் மக்களின் நூற்றாண்டு கண்ணீர்...அதன்
ஈரத்தின் சுவட்டினால் என் இரவுகள் கூட இன்னும் உறங்கா விழிகளோடு...

இரா. சின்னசாமி கவிதைகள்

2008-12-22T09:33:00.001-08:00

இரா. சின்னசாமி கவிதைகள்

எனது வனத்தில்
தென்றல் வீசியதாக வரலாறில்லை
கருமணல் வெளியில்
நீட்டி வைத்த காலடிகளில்
நசநசக்கும் யானை விட்டை
சொல்லிக் கொள்ளலாம்
ஆலிலைகளை அழித்தபடி
பாறைகளின் இடுக்கில் வழிந்தோடும்
நீர் வழி
என் முதுகில் தான் பயணிப்பதாக.
அட்டைகள் புடைக்க
வைத்துக்கொண்டிருக்கும் என் குருதி
வேம்பும் வில்வமும் பிணைந்துகொண்டதில்
புளகாங்கிதமுற்று
அடியில் அமர்ந்து
அருள்பாலித்துக் கொண்டிருக்கிறார் சாமி.
மெத்தென்ற சப்பாத்தி கள்ளி
பிடித்துத்தான் போய்விட்டது.
குடியேறிய கருநாகங்களுக்குக்
கோயில் கட்டி வைத்தாயிற்று
ஆலிவ் இலைகளை எனது தலையில்
சூட்டிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.
காலாணிச் செருப்பின் மீது
எனது பயணம்.
l

பாறைகளைக் கரைக்கும் முயற்சியில்
காற்று
சிலந்திக் கூடுகள் கதியிழந்து கொண்டிருக்கின்றன
அந்த வனாந்தரத்தில்
சுகித்துக் கிடக்கும் மலர்களுக்கு
வெட்கமில்லை
புதுப்பித்துக்கொள்வதற்காய்
பொழிகின்ற மேகங்களை
பூஜித்துக்கொண்டிருக்கும் மலைமுகடு
குனிந்து கோலமிடுகையில்
புணரத் துடித்து
தோற்ற குறியை
நசுக்கிக்கொண்டிருக்கின்றன
எனது புள்ளிகள்
எனது அறையில்
பூட்டி வைப்பதற்கு
எதுவுமில்லை

அப்பாவாகலாம், தந்தையாக முடியாது

2008-12-21T09:53:00.001-08:00

நீ என்னவாக௦ வேண்டும்?" கேட்டார், ஆசிரியர்.

"விஞ்ஞானி" என்றான் சுரேஷ்.
"மருத்துவன்" என்றான் மூர்த்தி.
"வழக்கறிஞன்' என்றான் மகாலிங்கம்.

என்னிடம் கேட்டார்...

"ஆசிரியர்" என்றேன் நான். பொய்தான், உண்மையில் 'தந்தை' ஆக வேண்டும் என்பதே என் விருப்பம். காரணம்...

எ‌ன் ‌வீ‌ட்டி‌ன் ‌பி‌ன்புற‌ம் உ‌ள்ள தோ‌ட்ட‌த்‌தி‌ல் எ‌ன்னுடனு‌‌ம் எனது சகோதரனுடனு‌ம் ‌விளையாடுவதை எ‌ன் த‌ந்தை வழ‌க்கமாக‌க் கொ‌ண்டிரு‌ந்தா‌ர். அ‌ப்போது அ‌ங்கு வரு‌ம் எ‌ன் தா‌‌ய் "செடிகளை அ‌ழி‌‌த்து‌விடாதீ‌ர்" எ‌ன்று ச‌த்த‌மிடுவா‌ர். அத‌ற்கு எ‌ன் த‌ந்தை "நா‌ம் செடிகளை அ‌ழி‌க்க‌வி‌ல்லை, குழ‌ந்தைகளை வள‌ர்‌க்‌கிறோ‌ம்" எ‌ன்று ப‌தில‌ளி‌ப்பா‌ர்.

ஆ‌ம் அ‌ப்படி‌த்தா‌ன் அவ‌ர் எ‌ங்களை வள‌ர்‌த்தா‌ர். எ‌ன் த‌ந்தை என‌க்கு எ‌ப்போது‌‌ம் எ‌ப்படி வாழ வே‌ண்டு‌ம் எ‌ன்று சொ‌ல்‌லி‌த் த‌ந்த‌தி‌ல்லை. அவ‌ர் வா‌ழ்‌ந்தா‌ர். அதை‌ப் பா‌ர்‌த்து எ‌ங்களை வாழ‌ச் செ‌ய்தா‌ர். அது எ‌த்தகைய சூ‌ழ்‌நிலையாக இரு‌ந்தாலு‌ம் ச‌ரி. துணை பு‌ரி‌ந்தாரே த‌விர, முழுமையாக ஏ‌‌‌ற்று‌க் கொ‌ண்ட‌தி‌ல்லை.

ஒரு த‌ந்தை நூ‌ற்று‌க்கு‌ம் மே‌ற்ப‌ட்ட தலைமை ஆ‌சி‌‌ரிய‌ர்களு‌க்கு‌ச் சமமானவ‌ர் எ‌ன்ற அ‌றிஞ‌ர் ஜா‌ர்‌ஜ் ஹெ‌ர்ப‌ர்‌ட்டி‌ன் வா‌க்கு எ‌வ்வளவு உ‌ண்மையானது எ‌ன்பதை எனது த‌ந்தை‌யிட‌ம் நா‌‌ன் க‌ண்டே‌ன்.

எ‌தை‌க் கே‌ட்டாலு‌ம், "‌நீ முடிவு செ‌ய்' எ‌ன்று அவ‌ர் சொ‌ல்லு‌ம் போது என‌க்கு‌க் கோப‌ம் வரு‌ம். எ‌ன்னை‌த் த‌னிமை‌யி‌ல் த‌வி‌க்க ‌வி‌ட்டு ‌வி‌ட்டதாக‌த் தோ‌ன்று‌ம். ஆனா‌ல் ‌மிக ‌விரை‌வி‌ல் எனது கோப‌ம் தவறு எ‌ன்று பு‌ரி‌ந்து‌விடு‌ம்.

அவ‌ர் எ‌ங்களு‌க்காக பெரு‌ம் பொரு‌ட் செ‌ல்வ‌ங்க‌ள் எதையு‌‌ம் சே‌ர்‌க்க‌வி‌ல்லை. பு‌த்தக‌ங்களை‌ச் சேக‌ரி‌த்தா‌ர். எ‌ங்க‌ளி‌ன் அ‌றிவு மு‌தி‌ர்‌ச்‌சி‌க்கே‌ற்ற பு‌த்தக‌ங்களை‌த் தேடி‌ப் ‌பிடி‌த்து வழ‌ங்‌கினா‌ர். அவ‌ற்றை‌ப் படி‌க்க‌ச் சொ‌ல்‌லி‌த் தூ‌ண்டினா‌ர். எதுவொ‌ன்றையு‌ம் தானாக‌த் தேடி‌க் க‌ற்க வே‌ண்டு‌ம் எ‌ன்ற வே‌ட்கையை உருவா‌‌க்‌கினா‌ர்.

இதனா‌ல் அவரு‌க்கு எ‌ல்லா‌ம் தெ‌ரியு‌ம் எ‌ன்று பொருள‌ல்ல. அவரு‌க்கு‌த் தெ‌ரியாத ‌விடய‌ங்களை தெ‌ரிய‌வி‌ல்லை எ‌ன்று மனதார ஒ‌ப்பு‌க்கொ‌ள்ளவு‌ம் அவ‌ர் தவ‌றிய‌தி‌ல்லை. முடி‌ந்த வரை அவ‌சியமானவ‌ற்றை‌த் தேடவு‌ம் அவ‌ர் தவ‌றிய‌தி‌ல்லை.

எ‌ங்களை‌‌த் தா‌ங்கு‌ம் வேளை‌யி‌ல் ‌அவ‌ர் தடுமா‌றிய தருண‌ங்களு‌ம் பல இரு‌க்‌கி‌ன்றன. ஆனா‌ல் ஒருபோது‌ம் ‌நிலை குலை‌ந்த‌தி‌ல்லை, அவரது த‌ந்தை இற‌ந்தபோது த‌விர...

எ‌ந்த ஆணு‌ம் அ‌ப்பாவா‌கி ‌விடலா‌ம். ஆனா‌ல் த‌ந்தையாக முடியாது. அத‌ற்கு‌ச் ‌சில ‌சி‌ற‌ப்பான குண‌ங்க‌ள் தேவை. வா‌ழ்‌வி‌ன் கடுமையான பகு‌திக‌ளி‌ல் பெ‌ற்ற அனுபவ‌ங்களை ‌நினை‌த்தால‌ன்‌றி அ‌ந்த‌க் குண‌ங்களை‌ப் பெற இயலாது.

ஒருவேளை எனது த‌ந்தையை, அவரது இளமை‌க் கால‌த்‌தி‌ல் தா‌யி‌ன்‌றி, உறவுக‌ளி‌ன்‌றி, வா‌ழ்‌வி‌ன் வச‌ந்த‌ங்க‌ளி‌ன்‌றி வா‌ழ்‌ந்த அவரது அனுபவ‌மோ, அ‌ல்லது அத‌ற்கு‌ப் ‌பிறகு ‌கிடை‌த்த அவரது தோழ‌ர்களோ இவவாறு உருவா‌க்‌கி‌யிரு‌க்கலா‌ம்.

எனது த‌ந்தையை‌ப் பா‌ர்‌த்து நா‌னு‌ம் ‌விரு‌ம்பு‌கிறே‌ன். த‌ந்தையாக வே‌ண்டு‌ம் எ‌ன்று...

இட‌ம் ‌பிடியு‌ங்க‌ள்

2008-12-21T09:48:00.000-08:00

மு‌த்து‌க்குமா‌ரி‌ன் க‌விதை

இடிபாடுகள் புதுப்பித்து
கட்டிடம் கட்டி
ஆவிகள் ஊளையிடும் நகரில்
மனிதர்களை குடியேற்ற அல்ல
பேச்சு;

பயம் உறைந்த
ரத்தமாய்
உடல்கள்;

எழுந்தது பார் நவ சகாப்தம்!
பெரு வயிறு, பெருந்தீனி, பிணந்தின்னி
வியாபாரியின் பேச்சில்
மறைகிறது
இடுபாடுகளுக்கடியில்
கைத்தட்டி கால்பந்து ரசித்து,
ஒயின் குடிக்கும் குடும்பம்;

உன்னத வாழ்வு,
சீரமைந்த வாழ்வு குறித்து
பிழைத்தவர்க்ள் யோசிக்க
இறந்த சதைகள் என்னவோ கோபுரங்களாய்
குவிகிறது மறு உலகம் நோக்கி.

முதல் ஆட்டம் என்று துவங்கி
இறுதி ஆட்டம் ஆடும் பேயரசுகாள்!
இப்போதே பிடியுங்கள்
உங்கள் இடத்தை இடுகாட்டில்.

நினைவலைக‌ள்

2008-12-21T09:44:00.000-08:00

கடலலைக்கு வேண்டுமானால்
கரைக்கு வந்து போவது
பழகிப்போயிருக்கலாம் - ஆனால்
கரைக்கு வந்து போவது
பழக்கமில்லையடி
அது என்றும் அதே இடத்தில்தான் இருக்கும்.
உனக்கு வேண்டுமானால்
நம் பிரிவு சந்தோஷம் தரலாம்
ஆனால் எனக்கு வேதனையடி
உனக்குத் தெரியுமா
திறந்தவுடன் உன்னைக் காட்டும் மணிப்பர்ஸ்,
உனது குரலைக் கேட்க மட்டுமே காத்திருக்கும்
எனது செல்போன்,
உனக்காக மட்டுமே
மீண்டும் மீண்டும்ட எழுதத் துடிக்கும் விரல்கள்
உன்னை மட்டுமே
சிந்திக்கச் செய்யும்
சிந்தனைகள்
உனது வருகைக்காய்
காத்திருக்கும் எனது கால்கள்
உன்னிடம் மட்டுமே பேசத் துடிக்கும்
எனது உதடுகள்.

இப்படி சொல்லப் போனால் அநேகம்

எனக்குள்ளே இயங்கிக் கொண்டிருக்கும்
உனது நிலைவலைகளை
என்னைவிட்டு பிரிந்து போகச் சொல்லடி
பிறகு - நான் உன்னை
பிரிந்து போவதை யோசிக்கிறேன்.

-ஜோ‌யி‌ல

பிளவுற்றல்

2008-12-21T09:43:00.000-08:00

பிளவுற்றல்
தஸ்லீமா ந‌ஸ்‌ரீன் கவிதைகள்

அவர் உன் தந்தை, உண்மையில் அவர் உனக்கு ஒன்றுமேயில்லை.
அவன் உன் சகோதரன், உண்மையில் அவன் உனக்கு ஒன்றுமேயில்லை.
அவள் உன் சகோதரி, உண்மையில் அவள் உனக்கு ஒன்றுமேயில்லை.
நீ மட்டும் தனியானவள்.
உனக்கு நண்பர்கள் என்று சொல்பவர்கள் கூட உனக்கு ஒன்றுமேயில்லை.
நீ மட்டும் தனியானவள்.

நீ அழும்போது, உன் விரல்கள்
கண்ணீரைத் துடைக்கும், அந்த விரல்கள் உன்னுடையவை.
நீ நடந்தால் உன் கால்கள்
நீ பேசினால் உன் நாக்கு
நீ சிரித்தால், உன் மகிழ்வான கண்களில் உன் நண்பர்கள்.

உன்னைத் தவிர உனக்கு வேறு யாருமில்லை,
விலங்குகள் இல்லை அல்லது தாவரங்கள் கூட இல்லை.

ஆனால் நீ மட்டுமே உனக்கென்று அடிக்கடி கூறுகிறாய்
அது உண்மைதானா?

தற்கொலைக்குத் தயாரானவன்

2008-12-21T09:33:00.001-08:00

தற்கொலைக்குத் தயாரானவன்

தற்கொலைக்குத் தயாரானவன்
பித்து நிலையில்
என்னென்னவோ செய்கிறான்

அவன் கையில்
குடும்பப் புகைப்படமொன்று கிடைக்கிறது
அதிலிருந்து தன்னுருவை
பிரித்தெடுக்கும் முயற்சியில்
கத்தரிக்கத் துவங்குகிறான்

எவ்வளவு நுட்பமாக செயல்பட்டும்
கைகோர்த்திருக்கிற
தங்கையின் சுண்டுவிரல் நுனி
கூடவே வருவேனென்கிறது.

இருப்பு

2008-12-21T09:32:00.000-08:00

இருப்பு

உங்களுக்கு சாத்தியமாகிறது
நண்பனின் வீடு செல்வதும்
உரையாடுவதும்
நட்பையே சுற்றமாய்
வரித்துக் கொள்வதும்

இருப்பினும்
சுதந்திரக் காற்றின் போதாமை
அவ்வப்போது வெளிப்படத்தான் செய்கிறது.

எங்களை ஒப்பிட்டு
உங்களைப் பாவம் எனும் போக்கு
மிகச் சிறந்த அங்கதம்

அவ்வப்போது கேட்பதுண்டு
என்னகுறை உமக்கென?
சரிதான்.

என்றேனும்
அருகாமையிலிருக்கும்

நெருங்கிய நட்பின்
இறுதி அஞ்சலியில்
பங்கேற்காமல் போனதுண்டா?

ஒரு முறை தவிர்த்துப் பாருங்கள்
உணர்வீர்கள் எங்கள் இருப்பை

மரபின் எச்சம்

2008-12-21T09:29:00.000-08:00

கவிஞர் ச.விசயலட்சுமி தமிழாசிரியராக பணிபுரிந்து வருபவர். முரண்களரி அமைப்பாளர்களில் ஒருவர். "பெருவெளிப்பெண்" கவிதைத் தொகுதி இவரது முதல் தொகுதி.

மரபின் எச்சம்

நீ சிரிக்கும்போது
நானும் சிரித்தேன்

நான் அழுகையில்
நீயும் அழுதாய்

அவரவராகவே
சுயமாயிருக்கிறோம்

இருள் கவியும் மாலை...
நனைக்கவரும் அலையில்
நனையாமல் காக்க
தொட்டுத் தூக்கியதும்
என் மனத்தில் முடை நாற்றம்
உடல் குறுகினேன்

மரபின் எச்சம்
இன்னும் என்னுள்

அனுசரித்து வாழப் பிறந்தவனே மனிதன்!

2008-12-21T09:24:00.001-08:00

ஆறும் நீரும் உனக்குச் சொந்தமென்றால்
வானும் மேகமும் யாருக்குச் சொந்தம்?

வயலும் விளைச்சலும் உனக்குச் சொந்தமென்றால்
வான் மழையும் பருவமும் யாருக்குச் சொந்தம்?

நிலமும் நாடும் உனக்குச் சொந்தமென்றால்
இப்புவியும் வளியும் யாருக்குச் சொந்தம்?

விழிப்பும் உறக்கமும் உன்னுடையதென்றால்
இரவும் பகலும் யாருக்குச் சொந்தம்?

வாழ்வும் பயனும் உன்னுடையதென்றால்
உன் பிறப்பும் இறப்பும் யாருக்குச் சொந்தம்?

ரத்தமும் சதையும் மூச்சும் நீயென்றால்
உன் உயிரும் ஆத்மனும் யாரென்று கூறு.

என்னுடையது என்னுடையது என்கின்றாயே
நீ இல்லையென்றாலும் அனைத்தும் இருக்குமடா

இருப்பதெல்லாம் உன்னால் வந்ததுமல்ல நீ
இல்லாமல் போனால் மறையப்போவதுமல்ல

ஏனென்று தெரியாமல் வாழப் பிறந்துள்ள நீ
எனக்கென்று இவ்வாழ்கை எதற்கென்று பொருள்தேடு

சுகபோகியாய் அனுபவிக்கும் உனக்கென்று உள்ளதெது?
கட்டையில் எரித்தாலும், குழி தோண்டிப் புதைத்தாலும்
அடுத்த ஆறு மாதத்தில் அடையாளம் அற்றுப்போகும் நீ
உன்னுடையதென்று ஒன்றுமில்லை என்றுணர்

இருக்குமனைத்தும் அனைவருக்குமேயெனும்
உண்மையறிந்து ஒன்றாய் வாழ்ந்திட
இறைவன் பங்கிட்டு அளித்ததேயெல்லாம்
அதிலென்ன உன் பங்கு என் பங்கு?

காவிரி கங்கை சிந்து நதிகளெல்லாம்
நம் பிறவியைக் கொடுத்த இறைவனுடையது
பு‌னிதம் அதுவென்று போற்றிப் பகிர்ந்துகொள்

அடித்துக் கொண்டு வாழலாம் மிருகங்கள்
அனுசரித்து வாழப் பிறந்தவனே மனிதன்!

அது குழந்தை

2008-12-21T09:18:00.000-08:00

உ‌ன்னத‌ம் எ‌ன்ற ‌சி‌ற்‌றித‌ழி‌ல் வெ‌ளியான பசுவ‌ய்யா‌வி‌ன் க‌விதை...

மொழியை வலையாக

மாற்றிவீசிப்பிடிக்க

முயன்றபோது

கிழித்துக்கொண்டு

வெளியேஒடிற்று

உண்மைபிடிக்கப்

பின்னால் பாய்ந்தேன்

பலன் இல்லை

முச்சுத் திணறி

சோர்ந்து சரிந்தேன்பின்

ஏதேதோ

யோசனைகள்

தூக்கம்

கண் விழித்ததும்

குழந்தைபோல்

மார்பில் அமர்ந்திருந்தது

உண்மைமௌனம்

பிடிக்கும் என்றது

அதிகம் பிடிப்பது

அன்புதான்

என்றுசொல்லிச் சிரித்தது.

துளிகள்

2008-12-21T09:13:00.000-08:00

துளிகள்

இரா. ‌சி‌‌ந்த‌ன் எ‌ன்ற இள‌ம் க‌விஞ‌ன் வெ‌ளி‌யி‌ட்ட நானாகவே... எ‌ன்ற பு‌த்தக‌த்‌தி‌ல் இரு‌ந்து.....

வாழ்க்கை கடலுக்குள்
உயிர்த்துளியாய் விழுந்தோம்

அழகு மீன்களை
முத்துக்களைகாலைச்
சூரியனைநினைத்துக் கொண்டே..

ஆனால்கால ஓட்டத்தில்
சாக்கடையாய்ப் போனோம்

முகுந்தா முகுந்தா........

2008-12-21T09:10:00.000-08:00

முகுந்தா முகுந்தா...
கிருஷ்ணாமுகுந்தா முகுந்தா...

சாலை போ‌க்குவர‌த்து ‌
சி‌‌க்ன‌லி‌ல் கே‌ட்ட பாட‌ல் இது!

கருநீல வண்ணம் பூசி
கையில் புல்லாங்குழலுடன்
இரண்டு சிறுவர்கள் ஆ‌டி‌ப் பாடின‌ர்!‌‌

கிரு‌‌ஷ்ண ஜெய‌ந்‌தி ‌நினை‌வி‌ற்கு
வ‌ந்த ‌சி‌றிது நேர‌த்‌தி‌ல்...

சிக்னல் மாறுவதற்குள் பாடலை
முடித்துக் கொண்டு சார் சார் என்றனர்...

short story with a beautiful message...

2008-10-31T10:31:00.000-07:00

Here is a short story with a beautiful message...

Little girl and her father were crossing a bridge.
The father was kind of scared so he asked his little daughter,
'Sweetheart, please hold my hand so that you don't fall into the river.'
The little girl said, 'No, Dad. You hold my hand.'
'What's the difference?' Asked the puzzled father.
'There's a big difference,' replied the little girl.

'If I hold your hand and something happens to me,
chances are that I may let your hand go.
But if you hold my hand, I know for sure that no matter what happens,
you will never let my hand go.'

In any relationship, the essence of trust is not in its bind,
but in its bond.

So hold the hand of the person who loves you rather than expecting them to hold yours...
This message is too short......but carries a lot of Feelings.

பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு

2008-10-27T11:59:00.000-07:00

பாருக்குள்ளே நல்ல நாடு - எங்கள் பாரத நாடு.

ஞானத்தி லேபர மோனத்திலே - உயர்

மானத்தி லேஅன்ன தானத்திலே

கானத்தி லேஅமு தாக நிறைந்த

கவிதையி லேஉயர் நாடு - இந்தப் (பாருக்)

தீரத்தி லேபடை வீரத்திலே - நெஞ்சில்

ஈரத்தி லேஉப காரத்திலே

சாரத்தி லேமிகு சாத்திரங் கண்டு

தருவதி லேஉயர் நாடு - இந்தப் (பாருக்)

நன்மையி லேஉடல் வன்மையிலே - செல்வப்

பன்மையி லேமறத் தன்மையிலே

பொன்மயி லொத்திடும் மாதர்தம்

கற்பின் புகழினி லேஉயர் நாடு - இந்தப் (பாருக்)

ஆக்கத்தி லேதொழில் ஊக்கத்திலே - புய

வீக்கத்தி லேஉயர் நோக்கத்திலே

காக்கத் திறல்கொண்ட மல்லர்தம்

சேனைக் கடலினி லேஉயர் நாடு - இந்தப் (பாருக்)

வண்மையி லேஉளத் திண்மையிலே - மனத்

தண்மையி லேமதி நுண்மையிலே

உண்மையி லேதவ றாத புலவர்

உணர்வினி லேஉயர் நாடு - இந்தப் (பாருக்)

யாகத்தி லேதவ வேகத்திலே - தனி

யோகத்தி லேபல போகத்திலே

ஆகத்தி லேதெய்வ பக்திகொண் டார்தம்

அருளினி லேஉயர் நாடு - இந்தப் (பாருக்)

ஆற்றினி லேசுனை யூற்றினிலே - தென்றல்

காற்றினி லேமலைப் பேற்றினிலே

ஏற்றினி லேபயன் ஈந்திடுங் காலி

இனத்தினி லேஉயர் நாடு - இந்தப் (பாருக்)

தோட்டத்தி லேமரக் கூட்டத்திலே - கனி

ஈட்டத்தி லேபயிர் ஊட்டத்திலே

தேட்டத்தி லேஅடங் காத

நதியின் சிறப்பினி லேஉயர் நாடு - இந்தப் (பாருக்)

உயிர் கொண்டுபார்க்கின்றேன்....

2008-10-27T11:56:00.000-07:00

உன்னைக் கண் கொண்டுபார்க்கவில்லை
உயிர் கொண்டுபார்க்கின்றேன்....
மரத்தில் பறிக்க பறிக்க மலரும் மலரல்ல...
உன் மேலான என் நட்புபறித்தால் திருப்பி
முளைக்காதமரம் என் நட்பு...
கண்கள் செய்யும் சிறு தவறுக்குஇதயம்
அனுபவிக்கும் ஆயுள் தண்டனை காதல்...
ஆனால் ஆயுள் வரை சுகமானவதிவிடம் உன் நட்புள்ளம்..
நட்பை காதலிக்கின்றேன்
உன்னை சுவாசிக்கின்றேன்...
அனுமதி கேட்கவும் இல்லை
அனுமதி வாங்கவும் இல்லை
அனுமதியில்லாக் குடியிருப்பு
உன் இதயத்துக்குள் என் இதயம்....
வாழ்க்கையில் சந்தோஷம் வேணும்என்றால்
காதலை நேசி...சந்தோஷமே
வாழ்க்கையாக மாற வேண்டும் என்றால் நட்பை நேசிநான்
உன்னை நேசிக்கின்றேன்
உன் நட்பை சுவாசிக்கின்றேன்...
என் இரு விழிகள்ஓர் இதயம் தவம் இருப்பது
உன் வரவுக்காகவே.....

இளகிய மனம் பைடத்தவன் ்......

2008-10-27T11:54:00.000-07:00

உதிர்ந்த பூக்கைளயும் தன் கால்கள் படாமல்தாண்டிச்ெசல்லும் இளகிய மனம் பைடத்தவன் ்..........சிறகுகள் அடித்து பறைவகள் ெசத்துப் ேபாவதில்ைல.................என்னிடம் ் நட்பு ெகாண்ட எவரும் வீழ்ந்து ேபாவதில்ைல............அைலகள் அடித்து கடற்பரப்பு காயப்படுவதிலை்ல........என்னிடம் ் அன்பு ெகாண்டு எவரும் அழிந்து ேபாவதில்ைல..........******************************எங்ேகா பிறந்ேதாம்!எங்ேகா எஙே்கா வளர்நே்தாம்!.இங்ேக சந்தித்துக் ெகாணே்டாம்!இதயத்ைத நட்பால சிந்தித்துக ெகாண்ேடாம்!முகங்கைளப் பற்றி ேயாசித்ததுமில்ைல!இனம் பணம் பார்த்து ேநசித்ததுமில்ைல!எதிர் பார்ப்புகள் எதுவுமிலை்ல!அவரவர் கருத்துக்கைள இடம் மாற்றிக்க ெகாளே்வாம்!பாரட்டுக்கைள பரிமாறிக்க ெகாள்ேவாம் !சீக்கிரத்திேலேய சமாதானத்திற்கு வருேவாம்!இலட்சியஙகைள ெசால்லி மகிழ்ேவாம்!உைழபை்ப பெருக்க உற்சாகம் தருேவாம்!நலத்ைத பெருக்க நம்பிகை்க தருேவாம்!நனை்மகள் வளர முயற்சிப்ேபாம்!நட்பால் உயர்ந்து சாதிபே்பாம்......

Nan rasitha varikal...

2008-10-10T11:12:00.000-07:00

Thiruvelaa poola kaathal than athil neeum naanum tholaivooma!
Thinasari seithi thaalgalil namai theedum seithi tharuvooma!
Sriraama jayathai pool unathu peyarai thinam eluthi paarkireen!
Kili ondrai vaangi un peeyarai koori thinam solla keekereen!
Adi oru koodi koluchin oosaiyel un koluchin oosai uyer varai keekkerathe !

Kadalaaka nee maarinnaal athil moolki moolki alaiyaaveen !
Neruppaga nee maarinnaal athil sampaalakum varam keetpeen !
Arithaaram poosum oru vaana villai parisaka keekeren !
Agal deepamagi aagaiya neelai uravoodu paarkiren
Adi poientru poothu unoodu pesum kanavukal veendukeren!

ethanai alagaana varikalai koduthulla entha kaiyen kadpanai .....alagu...

Unmai...

2008-09-22T11:02:00.000-07:00

Mozhiyaal unai madiyamarthi
Un maarpil en ushna jeevakaatrai
Unarvikka mudiyathu. Unmai…

Eluthukalaal unaimulumaiyaai thukkikondu
Yarumatra nam veetin padukkaiyaraikku sentru
Aappaaviyaga nadikka mudiyathu. Unmai…

Karuthu parimaatrathaal kathariyalum
nan kaamathup pasikku puttipaal
kodukka mudiyathu.Unmai….

kaalam entra kaalan nammai perithu ,
kadippotathaai kokkarikran maanasiha kaathalai
avanaal murukka mudiyathu. Unmai…

suthanthira padukiroom entru
kaal nuttraandu kaathali karaiyaangal
thinna mudiyathu.Unmai…

kaathaliye! Enkanmaniye! kaathueru
kaatraai unul varukiren unahul entrum vaalgiren
yarum namai perikka mudiyaathu .Unmai..

Unakkai....

2008-09-18T23:10:00.000-07:00

Unakkai vaalgiren nan katpooramai ,oothupathiyai un praathanaien poothu!
Unakkai poothuerukiren nan rojavaai, malikaiyai un arppangalin poothu !
Unakkai kaathu erukeren kannemaiyai ,kaikalaai katradikkum poothu !
Unakkai sakthiyakiren ulaippaai ,unmaiyaai un vetriyen poothu !

Eluthukkal mulumaiyakum poothu vaarthaiyai parnamikum
Vaarthaikalin muthumaiyagum poothu kaviyakirathu !
Ethuve manitharkalukku yerppukal athikarikka theedal varukerathu
Theedal muthirum poothu kaathalakirathu !

Kannil parpathu maraivathu yerkai
Manakannuku maraivu undo ?
Appadiyanaal namakeethu perivu ?
Enakul eppoothu amaithiyai
Enai parthukonduthane erukirai !

Ennodu neeril peesuvathai veda
Manathoodu nee peesum mounamolli
Manthiramai nee uthcharikkum en namam
Nam muluneera poojaikal thane !
Kanne ! unai kaipidikkum varai
kangalum urangathu kavalaium theerathu
evaikal than en siluvaikal !
evaikal than en punithangal!

Unakkai vaalgiren nan suluvaiyai punithamai un kaathalin poothu….
Unakkai vaalgiren nan unavanaai uyeraanavanai un senehathin poothu ....

Anbudan
pon,sivadhasan

வேலை வாங்குவதுதான் எங்கள் வேலை

2008-09-05T00:34:00.000-07:00

வேலை வாங்குவதுதான் எங்கள் வேலை ஒரு சாலையில் நிறைய மரங்கள் விழுந்து கிடந்தன. அவற்றை தொழிலாளிகள் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு அப்புறப்படுத்திக் கொண்டிருந்தார்கள். இரண்டு குதிரை விரர்கள் அவர்களை கவனித்துக் கொண்டிருந்தர்கள்.
அப்போது அந்த்ப் பக்கமாய் குதிரையில் ஒருவர் வந்தார். தொழிலாளிகள் கஷ்டப்பட்டுக் கொண்டிருப்பதைப் பார்த்தார்.
"ரொம்பச் சிரமபடுகிறார்களே நீங்களும் இறங்கி உதவலாமே?" - குதிரை வீரர்களைப் பார்த்துக் கேட்டார். குதிரை விரர்கள் அவரை அலட்சியமாகப் பார்த்தார்கள். நாங்கள் ராணுவ அதிகாரிகள். இவர்களை வேலை வாங்குவதுதான் எங்கள் வேலை" என்று பதிலளித்தார்கள்.
குதிரையில் வந்தவர் எதுவும் பேசவில்லை. குதிரையிலிருந்து இறங்கி தொழிலாளிகளுடன் சேர்ந்து மரங்களை அப்புறப்படுத்தினார். அங்கிருந்து கிளம்பும்போது, "அடுத்த முறை இது போன்று உதவி எதாவது தேவைப்பட்டால், உங்கள் தளபதிக்குச் சொல்லியனுப்புங்கள்" என்று தன் தொப்பியைக் கழற்றினார். அப்போது தான் வீரர்களுக்கு அவரை அடையாளம் தெரிந்தது. அவர், அவர்களின் தளபதி ஜார்ஜ் வாஷிங்டன். அமெரிக்காவின் முதல் ஜனாதிபதி.
நீதி: மற்றவர்களுக்கு உதவி செய்பவனே மனிதன்.

ஜென் மாஸ்டர்

2008-09-05T00:32:00.000-07:00

மிகவும் முரட்டு குணமிக்க மக்கள் வசிக்கும் கிராமத்திற்கு ஜென் மாஸ்டர் தனது சிஷ்யர்களுடன் வந்தார். அக்கிராம மக்கள் அவரை மிகவும் அவ மரியாதையாக நடத்தினார்கள். ஜென் மாஸ்டர் காது படவே அவரை திட்டினார்கள். ஜென் மாஸ்டர் அனைத்து துன்பங்களையும் பொறுமையாக சகித்து கொண்டார்.
கடைசியில் அந்த ஊரைவிட்டு கிளம் பும்போது அந்த கிராமமும், கிராம மக்களும் எந்த பாதிப்புமின்றி நீடூழி வாழ வாழ்த்தினார். அடுத்து பக்கத்து கிராமத்திற்கு சென்றார். பக்கத்து கிராம மக்கள் மிகவும் அன்பானவர்களாகவும் மரியாதை நிறைந்தவர்களாகவும் இருந்தனர்.
ஜென் மாஸ்டரை மிகவும் அன்பாக உபசரித்தனர். அங்கிருந்து கிளம்பும்போது இக்கிராமும், மக்களும் பல்வேறு கூறுகளாக பிரிந்து செல்ல வேண்டும். இக்கிராமமே இல்லாமல் போக பேண்டும் என சபிப்பது போல் கூறினார் மாஸ்டர். சிஷ்யர்களுக்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. "அவமரியாதை செய்தவர்கள் நன்றாக வாழ வேண்டும் என்றும், அன்பாக இருந்தவர்கள் கலைந்துபோக வேண்டும் என்றும் சொல்கிறீர்களே ஏன்?" என்று சிஷ்யன் ஒருவன் மாஸ்டரிடம் கேட்டான்.
"பண்பில்லாத முதல் கிராம மக்கள் உலகின் மற்ற பகுதிகளுக்கு சென்றால் தங்களது தவறான பழக்கங்களை மற்ற மக்களுக்கும் கற்றுத்தந்து விடுவார்கள். ஆனால் இரண்டாவதாக நாம் பார்த்த கிராம மக்கள் பண்பில் சிறந்தவர்கள். இவர்களின் நற்குணங்கள் உலகம் முழுவதும் பரவ வேண்டும். அவர்கள் பிரிந்து துன்பம் அடைந்தாலும் அவர்களால் மனித குளம் நன்மை அடையும் எனவேதான் அவர்கள் பிரிய வேண்டும் என்றேன்" என்றார் மாஸ்டர். சிஷ்யன், மாஸ்டரின் மாண்பை நினைத்து பெருமைப்பட்டான்.
நீதி: நல்லவர்கள் துன்பம் அடைந்தாலும், அவர்களால் உலகிற்கு நன்மையே உண்டாகும். .

கடல் கடந்தான்

2008-09-05T00:31:00.000-07:00

கடல் கடந்தான் எங்கள் தமிழன் - அங்கும்கற்பூர தீபம் கண்டான் இறைவன்உடலுக்குப் பொருள் தேடி உள்ளத்தில் இறை நாடிதமிழுக்கும் பணி செய்து தன்மானத்துடன் வாழ...

ஒரு தந்தையின் கடிதம்

2008-09-05T00:28:00.000-07:00

ஒரு தந்தையின் கடிதம்:

ஒரு தந்தை தன் மகனைத் துவக்கப் பள்ளியில் சேர்த்தார். அவர் தன் மகனுக்கு அறிவுரை சொல்லவில்லை. பள்ளி ஆசிரியருக்கு அவர் எழுதிய கடிதங்களின் சில பகுதிகள்!
தோல்வியை ஏற்றுக்கொள்ளவும், வெற்றியைக் கொண்டாடவும் என் மகனுக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள்.
பொறாமையிலிருந்து அவன் விலகியே இருக்கட்டும்.
வானப்பறவைகள், தேனீக்கள், சூரியன், பசுமையான செடிகள், மலர்கள் இவற்றை ரசிக்க அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள்.
பிறரை ஏமாற்றுவதை விட, தோற்பது கண்ணியம் என்று அவனுக்குக் கற்றுக் கொடுங்கள்.
சுய சிந்தனையில் நம்பிக்கை கொள்ளச் சொல்லுங்கள்.
மென்மையானவர்களிடம் மென்மையாகவும், உறுதியானவர்களிடம் உறுதியாகவும் நடந்து கொள்ளக் கற்றுக் கொடுங்கள்.
குற்றம் குறை கூறுபவர்களை அவன் அலட்சியப்படுத்தட்டும்.
அளவுக்கு அதிகமாய் இனிமையாகப் பேசுபவர்களிடம் அவன் எச்சரிக்கையாக இருக்க வேண்டும்.
தன் மனதுக்கு சரி என்று தோன்றுவதை அவன் துணிந்து நின்று போராடி நிறைவேற்ற அவனைப் பழக்குங்கள்.
இதை எழுதிய தந்தை ஆப்ரஹாம் லிங்கன்

அன்புள்ள அத்தானுக்கு.....

2008-09-05T00:25:00.000-07:00

அன்புள்ள அத்தானுக்கு,
உங்கள் மனைவி மீனாட்சி எழுதிக்-கொண்-டது. நான் நலம். நீங்கள் நலமா?
இங்கே நான் என் பிறந்த வீட்டுக்கு வந்து இன்றோடு நாற்பது நாளாகிறது. இதுவரைஉங்க-ளிடமிருந்து ஒரு போன்கால் கூட வரவில்லை. 'எப்படி இருக்கிறாய் மீனு?' என்று விசாரித்து ஒரு கடிதம் கூட நீங்கள் எழுதவில்லை.
எப்படி எழுதுவீர்கள்? எங்கள் அப்பா, அம்மா செய்ததென்ன மன்னிக்கக்கூடிய குற்றமா? 'என் மகனுக்கு பிரமோஷன் கிடைத்திருக்கிறது. 12,000 ரூபாயிலிருந்து ஒரே ஜம்ப்பில் 20,000 ரூபாயாக சம்பளம் உயர்ந்திருக்கிறது. எனவே, மாப்பிள்-ளைக்கு இப்போதைய அவன் அந்தஸ்துக்கு ஏற்றாற்போல் ஒரு கார் வாங்கிக் கொடுங்கள்' என்று உங்கள் பெற்றோர் கேட்டபோது, 'ஆகட்டும்! என் தலையை அடமானம் வைத்தாவது பணம் புரட்டி கார் வாங்கித் தந்துவிடு-கிறேன்' என்று என் அப்பா சொன்னாரே, சொன்னது போல் செய்தாரா? கவலைப்-பட்டுப் பட்டே முடியெல்லாம் கொட்டி வழுக்கை விழுந்த தன் தலை பத்து பைசா-வாவது பெறுமா என்று இவர் யோசித்--திருக்க வேண்டாமா?
சரி, நீங்களும்தான் கார் வரும், வரும் என்று எத்தனைக் காலம் பொறுமை-யாக இருப்பீர்கள்?நீங்கள் என்ன இளிச்சவாயரா? வேறு வழியில்-லாமல்-தானே 'வந்தால் காருடன் வா!' என்று என்னைப் பிறந்த வீட்டுக்கு அனுப்பி வைத்-தீர்கள்!
அப்பாவின் 3,000 ரூபாய் சம்பளத்தில் மிச்சம் பிடித்து, பத்து வருஷமோ இருபது வரு-ஷமோ,அவரால் என்றைக்குக் கார் வாங்கித் தர முடிகிறதோ, அன்றைக்கு நான் வருகிறேன். அல்லது, அடுத்த ஜென்மத்தில்தான் நாம் ஒன்று சேர முடியுமென்றாலும் சரி, வேறு வழி-யில்லை; நான் காத்திருக்கத்தானே வேண்டும்?
அன்புடன், மீனாட்சி.
பின்குறிப்பு: அநேகமாக இதுவே என் கடைசி கடிதமாக இருக்கும். இங்கே, சென்னையில் ஒரு சாஃப்ட்-வேர் கம்பெனியில் ரூ.35,000 சம்ப-ளத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்து-விட்டேன். அதனால், இனிமேல் உங்களுக்குக் கடிதம் எழுதக்கூட எனக்கு நேரம் இருக்குமா என்று தெரியவில்லை.
நன்றி : விகடன்.குறிப்பு:நாம் இளையதலைமுறை !, பல நேரங்களில் அது சரியில்லை , இது சரியில்லை னு பேசுறோமே தவிர நாம சரியா இருக்கமானு பார்கிறோமா ! என்னையுஎன்னையும் சேர்த்துத்தான் !

அப்பன் போட்ட கடுதாசி

2008-09-05T00:22:00.000-07:00

அப்பன் போட்ட கடுதாசி

நல்லாருக்கியா சாமிநானும் உங்காத்தாளும் ஒன் ஞாபகமாஊருல வலம் வரோமையாகைகாலெல்லாம் சொகமா இருக்குதாயாவேலவேலைக்கு கஞ்சி குடுச்சுரியாசாகடிக்கிற வெயிலடிக்குதுனு சேதி கேட்டேன்வெயில்ல ரொம்ப அலையாதையா
நீ மொத தடவ அனுப்புன பணத்தமடில கட்டிட்டு ஊர் முழுக்கஎம்புள்ள எம்புள்ளனு ஒன வித்துப்புட்டா உங்காத்தா
ஏழெட்டு மாசம் போகஉங்காத்தா என பாத்து கேட்டா' முப்பதுக்கு முந்நூறு வாங்கிஅவன படிக்க வச்சியேஇப்டி முந்நூறு மயிலு தள்ளியிருந்துபணம் அனுப்பவா?இதுக்கு எம்புள்ள படிக்காம இருந்துருந்தாஎம்பக்கத்திலேயே இருந்துருப்பான்'-னுகாதுல கேட்டதும் ஆடிப்போயிட்டேன் சாமி
ஊருபக்கமே வராமகாசு மட்டும் அனுப்பிட்டே இருக்கேலஅதன் உங்காத்தாளுக்குஒன் உருவம் கண்ண குத்திருச்சு போல
பக்கத்து வீட்டு பரமசிவம் இறந்ததுக்குஅவென் புள்ள தந்தி அனுப்சானாம்பொணத்த ரெண்டு நாள் வச்சுருக்க சொல்லிவேல முடிஞ்சு வந்துறேன்னு
பரமசிவம் சொன்னது சரியா போச்சு'கல்யாணம் காதுகுத்துனா ஞாயித்துக்கெழம வச்சாத்தான் எம்புள்ள வருவேன்னு சொல்லுவான்சாகுற காலத்துல எம்புள்ள பக்கத்துல இல்லையேஞாயித்துக்கெழமையா பாத்து எனக்கு சாவு வரணும்னுஅந்த ஈசான வேண்டிட்டு இருக்கேன்'- னுஅவென் பயந்தது சரியா போச்சையா
வேல வேலைனு நீயும் சுத்திட்டே இருக்கஎனக்கும் இந்த மாதிரி சாவு வந்துருமோனுபயமா இருக்குதியாவேல போனா போகுதுஇங்க வந்துரியாகூழோ கஞ்சியோ வெவசாயம்பாத்து சேந்து குடிச்சுக்கலாமியா
சாகப்போற காலத்துலஎங்க நெஞ்சுல இருக்க ஆச இதுதாயாநீ எங்க கூட இருக்கணும்னுஉங்காத்தாளுக்கு சொன்ன தைரியமும்இப்ப என்கிட்ட இல்லையா
வயசாகி போச்சுலஅதன் புத்தி மங்கி போயிஏதேதோ சொல்லிப்புட்டேன்கவலைப்படாம நீ வேல பாருயாஉங்காத்தாள நா தேத்திக்கிறேன்அடுத்த கடுதாசி கொஞ்ச நாள் கழுச்சு போடுறேன்

vairamuthu sir kavithai

2008-08-31T06:32:00.000-07:00

This is one of the nice poem of vairamuthu I found in a website.Let me share this poem with u ...
He is the only person who inspired me lot and turned on my side to tamil poems...

வாழ்க்கை பூட்டியே கிடக்கிறதுசிரிப்புச் சத்தம் கேட்கும்போதெல்லாம்அது திறந்து கொள்கிறதுவாழ்வின்மீது இயற்கை தெளித்தவாசனைத் தைலம் சிரிப்புஎந்த உதடும் பேசத் தெரிந்தசர்வதேச மொழி சிரிப்புஉதடுகளின் தொழில்கள் ஆறுசிரித்தல் முத்தமிடல் உண்ணால் உறிஞ்சல்உச்சரித்தல் இசைத்தல்சிரிக்காத உதட்டுக்குப் பிற்சொன்ன ஐந்தும்இருந்தென்ன? தொலைந்தென்ன?தருவோன் பெறுவோன்இருவர்க்கும் இழப்பில்லாதஅதிசய தானம்தானே சிரிப்புசிரிக்கத் திறக்கும் உதடுகள் வழியேதுன்பம் வெளியேறிவிடுகிறதுஒவ்வொருமுறை சிரிக்கும்போதும்இருதயம்ஒட்டடையடிக்கப்படுகிறதுசிரித்துச் சிந்தும் கண்ணீரில் உப்புச் சுவை தெரிவதில்லை * * * * * முள்ளும் இதுவேரோஜாவும் இதுவேசிரிப்புஇடம்மாறிய முரண்பாடுகளேஇதிகாசங்கள்ஒருத்திசிரிக்கக்கூடாத இடத்தில்சிரித்துத் தொலைத்தாள்
அதுதான் பாரதம்ஒருத்திசிரிக்க வேண்டிய இடத்தில்சிரிப்பைத் தொலைத்தாள்அதுதான் ராமாயணம்எந்தச் சிரிப்பும்மோசமாதில்லைபாம்பின் படம்கூடஅழகுதானே?சிரிப்பொலிக்கும் வீட்டுத்திண்ணையில்மரணம் உட்கார்வதேயில்லைபகலில் சிரிக்காதவர்க்கெல்லாம்மரணம்ஒவ்வொரு சாயங்காலமும்படுக்கைதட்டிப் போடுகிறதுஒருபள்ளத்தாக்கு முழுக்கப் பூப் பூக்கட்டுமேஒரு குழந்தையின் சிரிப்புக்கு ஈடாகுமா?

காதலின் முன்னுரைகடனுக்கு மூலதனம்உதடுகளின் சந்திரோதயம்விலங்கைக் கழித்த மனிதமிச்சம்சிரிப்பை இவ்வாறெல்லாம்சிலாகித்தாலும் மரிக்கும்வரை சிரிக்காத மனிதர்கள்உண்டா இல்லையா?சிரியுங்கள் மனிதர்களே!பூக்களால் சிரிக்கத் தெரியாதசெடிகொடிகளுக்குவண்டுகளின் வாடிக்கை இல்லைசிரிக்கத் தெரியாதோர் கண்டுசிரிக்கத் தோன்றுமெனக்குஇவர்கள் பிறக்கஇந்திரியம் விழவேண்டியவிடத்தில்கண்ணீர் விழுந்துற்றதோவென்றுகவலையேறுவேன்சற்றே உற்றுக் கவனியுங்கள்சிரிப்பில் எத்தனை ஐ¡தி?கீறல்விழுந்த இசைத்தட்டாய்ஒரே இடத்தில் சுற்றும்உற்சாகக் சிரிப்புதண்ணீரில் எறிந்த தவளைக்கல்லாய்விட்டுவிட்டுச் சிரிக்கும் வினோதச் சிரிப்புதலையில் விழுந்த தாமிரச் சொம்பாய்ச் சென்§¡றடித் தேய்ந்தழியும் சிரிப்புகண்ணுக்குத் தெரியாதசுவர்க்கோழி போலஉதடு பிரியாமல்ஓசையிடும் சிரிப்புசிரிப்பை இப்படிசப்த அடிப்படையில் ஐ¡தி பிரிக்கலாம்சில உயர்ந்த பெண்களின் சிரிப்பில்ஓசையே எழுவதில்லைநிலவின் கிரணம்நிலத்தில் விழுந்தால்சத்தமேது சத்தம்?சிறுசிறு சொர்க்கம் சிரிப்புஜீவ அடையாளம் சிரிப்புஒவ்வொரு சிரிப்பிலும்ஒருசில மில்லிமீட்டர்உயிர்நீளக் கூடும்மரணத்தைத் தள்ளிப்போடும்மார்க்கம்தான் சிரிப்புஎங்கே!இரண்டுபேர் சந்தித்தால்தயவுசெய்து மரணத்தைத் தள்ளிப் போடுங்களேன்!

குறையா நிறையா?

2008-08-31T02:20:00.001-07:00

குறையா நிறையா?
ஒரு ஏழை ஒரு கிராமத்தில் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் தன் வீட்டுத் தேவைக்காகத் தினமும் ஆற்றிலிருந்து தண்ணீர் எடுத்து வருவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தான். தண்ணீர் எடுத்து வர அவன் இரண்டு பானைகளை வைத்திருந்தான். அந்தப் பானைகளை ஒரு நீளமான கழியின் இரண்டு முனைகளிலும் தொங்க விட்டு, கழியைத் தோளில் சுமந்து செல்வான்.
இரண்டு பானைகளில் ஒன்றில் சிறிய ஓட்டை இருந்தது. அதனால் ஒவ்வொரு நாளும் வீட்டிற்கு வரும் பொழுது, குறையுள்ள பானையில் பாதியளவு நீரே இருக்கும்.
குறையில்லாத பானைக்குத் தன் திறன் பற்றி பெருமை. குறையுள்ள பானையைப் பார்த்து எப்பொழுதும் அதன் குறையைக் கிண்டலும் கேலியும் செய்து கொண்டே இருக்கும்.
இப்படியே இரண்டு வருடங்கள் கழிந்து விட்டன. கேலி பொருக்க முடியாத பானை அதன் எஜமானனைப் பார்த்துப் பின் வருமாறு கேட்டது.
"ஐயா! என் குறையை நினைத்து நான் மிகவும் கேவலமாக உணர்கிறேன். உங்களுக்கும் தினமும் என் குறையால், வரும் வழியெல்லாம் தண்ணீர் சிந்தி, உங்கள் வேலைப் பளு மிகவும் அதிகரிக்கிறது. என் குறையை நீங்கள் தயவு கூர்ந்து சரி செய்யுங்களேன்"
அதன் எஜமானன் கூறினான்.
"பானையே! நீ ஒன்று கவனித்தாயா? நாம் வரும் பாதையில், உன் பக்கம் இருக்கும் அழகான பூச்செடிகள் வரிசையைக் கவனித்தாயா? உன்னிடமிருந்து தண்ணீர் சிந்துவது எனக்கு முன்னமே தெரியும். அதனால்தான் வழி நெடுக பூச்செடி விதைகளை விதைத்து வைத்தேன். அவை நீ தினமும் சிந்திய தண்ணீரில் இன்று பெரிதாக வளர்ந்து எனக்கு தினமும் அழகான பூக்களை அளிக்கின்றன. அவற்றை வைத்து நான் வீட்டை அலங்கரிக்கிறேன். மீதமுள்ள பூக்களை விற்றுப் பணம் சம்பாதிக்கிறேன்"
இதைக் கேட்ட பானை கேவலமாக உணர்வதை நிறுத்தி விட்டது. அடுத்தவர் பேச்சைப் பற்றிக் கவலைப் படாமல் தன் வேலையைக் கருத்துடன் செய்யத் தொடங்கியது
நீதி : அடுத்தவர் பேச்சைப் பற்றிக் கவலைப் பட்டால், நாம் எந்த வேலையையும் செய்ய முடியாது.

ஏதோ ஒன்று கற்றுக் கொள்ள இருக்கிறது.

2008-08-31T02:15:00.000-07:00

ஒரு பௌர்ணமி இரவில் ஒரு அழகான குளம் நிலவொளியில் மின்னிக் கொண்டு இருக்கிறது. சில்லென லேசான காற்று அடிக்க,தொலைவில் இருந்து ஒரு புல்லாங்குழல் இசை இனிமையாகக் கேட்டுக் கொண்டு இருக்கிறது.அந்த ரம்மியமான சூழ்நிலையை ஒருவன் குளத்தின் கரையில் இருந்து ரசித்துக் கொண்டு இருக்கிறான். அந்த நேரம் பார்த்து ஒரு அழகான வெண்ணிறப் பறவை ஆகாயத்தில் பறந்து செல்ல அதன் பிரதிபிம்பம் குளத்தின் நீரில் விழ அந்த கணம் பூரண அழகு நிறைந்த ஒரு கச்சிதமான கணமாக அமைந்து விட்டது. குளக்கரையில் இருந்தவன் மெய்மறந்து அந்தக் கணத்துடன் ஐக்கியமாகி விட்டான்.
அதற்குப் பிறகு தினமும் இரவு அவன் அந்தக் குளக்கரைக்குப் போக ஆரம்பித்தான்.பல நாட்களில் புல்லாங்குழல் இசை கேட்கவில்லை. சில நாட்களில் நிலவொளி இல்லை.சில நாட்களில் சில்லென்ற காற்று இல்லை. அந்த அழகான வெண்ணிறப் பறவையோ பின் எந்த நாளும் குளத்தின் மீது பறக்கவே இல்லை.அவன் அந்தக் கச்சிதமான கணத்தோடு ஒப்பிட்டுப் பார்க்கையில் அந்தக் குறைபாடுகள் பிரதானமாகத் தெரிய அவனால் பின் வந்த நாட்களின் இரவுகளை ரசிக்க முடியவில்லை.
ஒரு நாள் அந்தக் குளத்தில் சில சிறுவர்கள் நீந்தி விளையாடிக் கொண்டு இருந்தார்கள்.இன்னொரு நாள் சில அழகான மலர்கள் நீர்பரப்பில் மிதந்து கொண்டு இருந்தன.இன்னொரு நாள் ஒரு சிறு சத்தம் கூட இல்லாமல் அபூர்வமான மௌனத்தில் அந்தப் பகுதியே இருந்தது.இப்படி எத்தனையோ வித்தியாசமான,கூடுதல் அம்சங்கள் ரசிக்க இருந்தாலும் அவனால் ரசிக்க முடியவில்லை. காரணம் அவனை மெய்மறக்க வைத்த அந்த ஒரு இரவுடன் அவன் ஒவ்வொரு இரவையும் ஒப்பிட ஆரம்பித்தது தான்.
எந்த ஒரு கணமும் அப்படியே திரும்ப நிகழப்போவதில்லை.அது இயற்கையின் நியதி. அப்படி நிகழும் என்று எதிர்பார்க்கும் போது, ஒப்பிட்டுப் பார்க்க ஆரம்பிக்கும் போது மற்ற கணங்களின் தனியழகை,தனிப் பயன்பாட்டைக் காண முடியாமல் போகிறது.ஒவ்வொரு கணத்தையும் ரசியுங்கள். ஆனால் அதே போல திரும்ப வரமுடியாது என்பதை மறந்து விடாதீர்கள். அப்படி வந்து கொண்டிருக்குமானால் அதுவே நமக்கு சலித்து விடாதா?
அதே போலத் தான் மனிதர்களும். ஒவ்வொருவரும் தனித்தன்மை வாய்ந்தவர்கள். உலகம் இயங்க அனைத்து வித மனிதர்களும் அவசியமானவர்கள்.அதனால் ஒருவரைப் போல இன்னொருவர் இருக்க வேண்டுமென்று எதிர்பார்க்காதீர்கள்.ஒவ்வொருவரையும் அவர்கள் இயல்பின் படியே ஏற்றுக் கொள்ளுங்கள். ஒவ்வொருவரிடத்திலும் ஏதோ ஒன்று கற்றுக் கொள்ள இருக்கிறது.